'Hoe gaat 't met je,' vraagt ze, eigenlijk op de automatische piloot.
Ik wil in dezelfde sfeer meegaan, puur professioneel, er moet tenslotte een bestelling geplaatst worden, maar bedenk me vlak ervoor dat m'n vanzelfsprekende antwoord er vast niet gemeend uit gaat komen.
'Nou,' zeg ik met een donkerbruin kreuntje halverwege de aanhef, 'eigenlijk wil ik liever thuis zitten.'
'Ja,' reageert ze meteen,'dat heb ik ook vandaag. Lekker thuis voor de buis met een grote zak chips.'
'O nee, geen chips,' verzucht ik.
'Een blok chocola dan?'
'Hm, nou, nee,' kreun ik nu moeilijk, maar voluit, 'hm, zie je, ik moet nl nogal vaak naar de wc.'
Ik heb 't heel voorzichtig aangepakt. Wetend dat ik dit niet zomaar mocht aanroeren. Veel hummen, twijfel gebracht in m'n stem, met een korte stilte de spanning opgebouwd, haar laten voelen dat ze vooral niet mee moest gaan met wat ik ging zeggen, in die zin dat ze zich niet voor moest gaan stellen wat er zou kunnen komen.
Maar toch:
'Hè, gatsie. Nou, daar moeten we 't dan maar niet meer over hebben.'
& We schakelen, puur professioneel, er moet immers een bestelling geplaatst worden, zonder trilling, emotie of ook maar iets donkerbruins in m'n stem over op 't noemen & noteren van bieren die we voor 't gemak omgezet hebben in getalletjes. Want dan gaat 't tenminste lekker snel.

Kan ik spoedig weer op m'n gemak gaan zitten in Zijperspace.

‘Kijk, mijn zoon,’ zeg ik straks tegen m’n neef.
Waarbij ‘straks’ de dag van morgen is.
& M’n neef is dan nog steeds een neefje.

‘Kijk, mijn zoon,’ zeg ik, ‘dit is een schilderij.’
Alsof hij dat niet weet.

Ik zal onderwijzend voorover buigen, hoewel onze lengtes aardig bij elkaar in de buurt gaan komen, ’t verschijnsel van groei & krimp ziet u, & met een vinger wijzen naar alles wat zich afspeelt op ’t doek dat lang geleden is stilgelegd.

Ik weet dan. & Hij weet nog niet.
Dat lijkt me zo mooi.

Stiekem bereid ik me er nog wat extra op voor.
Ik sla een boek open. Ik zoek op wat een schilder oorspronkelijk bedoeld heeft. Waar hij bepaalde symbolen gebruikt heeft. En wat ‘nat op nat’ ook alweer betekent.

Clair-obscur, hoorde ik een kind van 12 laatst in een museum zeggen.
Een man van minstens 70 was daar dolenthousiast over tegenover de suppoost.
‘Meestal,’ zei de man, ‘zijn die kinderen druk & luid, wil je alleen maar dat ze zo snel mogelijk vertrokken zijn uit ’t museum, maar dan hoor je dat zo’n klein kind tijdens zo’n rondleiding weet te vertellen wat clair-obscur betekent.’
Oh, prachtig vond-ie ‘t.

Ik vond ’t ook prachtig.
Maar toch moest dat groepje van 15 leerlingen zo snel mogelijk oprotten.
Ik kon de audio-tour niet meer verstaan.
Ik drukte ‘m nog even wat harder tegen m’n oor aan gedrukt. Niets hielp. Die 75-jarige man klonk overal bovenuit met z’n geheel terechte enthousiasme.

‘Kijk, mijn zoon,’ zal wel een mooie opening zijn.
Vooral met die hand, de vinger wijzend naar ’t naakt op ’t doek.

‘Nee, ’t is niet over naakte lichamen,’ zal ik m’n neef proberen uit te leggen. ‘Daar gaat ’t niet over.’
Terwijl ik ’t ondertussen stiekem spijtig vind dat museumpersoneel, net als de bezoekers aldaar, zich op zo’n manier heeft aangekleed dat er ook niets van seks bij hun verschijning te bedenken valt.
‘Ok, ok,’ zal ik mezelf corrigeren, ‘de erotiek ligt op ’t doek, nee, sterker: ’t druipt ’t doek af.’
Waarna ik m’n kleine neef uit ga leggen wat erotiek zou moeten zijn, waar hij tot dan toe slechts gehoord heeft over zware seks & heavy porn.

& Ik zal wijzen naar de doeken van Goltzius. Naar Mercurius. & Minerva. & Hercules met Caccus.
Ik zal ‘m vertellen dat ik Hercules ooit anders heb gezien. In Frankfurt. In Euripides, in Appolonios van Rhodos. Maar dit, deze man, zal wel in ’t eggie, ’t echie, ’t egchie, hoe schrijf je dat ook alweer, wel iemand zijn geweest die veel geld had om zichzelf sterk te laten lijken ipv rijk.

‘Kijk, mijn zoon,’ zal ik zeggen, ‘die man was rijk. & Hij leeft nog steeds. Ook al is-ie dood.’

De goden, ja, zal ik denken, waar zijn die toch gebleven, in Zijperspace?

1. 'What a toady that is, that bartender.'

2. 'Hi.'
'Hey.'
'Thinks that he's popular.'
'Very interesting figure. Yawn.'

3. 'Look at that. The arrogance.'
'Disgusting how he's showing off.'

4. 'Irritating how he's touching his hair all the time. Does he think that he's getting prettier by it?'
'No, I don't think so. I don't think that he thinks.'

5. 'No, it's typically behaviour of people that don't think. It's nice that it's easy to see.'

6. '...and he was really stupid. Each time I payed him with 10,- he gave me 4 coins of 2,50 back.

7.

8. 'Hey, what's the matter? Are you jealous!?'

The Last T.
The only 1 with me.

If you send me some beershirts I'll continue.

3 Months to go & I'm working at Brewery 't IJ for 14 years. Tapping & serving beer.
Giving tours.
Shouting the last calls.
Shouting the bar is closed.
Cutting salami & cheese.
Cleaning the floor.
Counting tips.
Get rid of the garbage.
Have a talk with my colleagues.
Leaving messages in our journal for the ones that are not there that day.
Doing some other things too.

I used to work in a public library. On saturdays.
That was also for a period of 14 years I was doing that.

2 Times 14 years makes you an old man.

I do count.

Some people think you're kind of autistic if you do that.

But I just count sometimes. When my head doesn't have anything else to do.

So I counted at what day I would become 10,000 days old.
& 13 Years later I counted the 15,000th day of my life.

I could also count how often I walked these stairs.

I work there for nearly 14 years you see.
3 Days a week.
Each day I work there I at least go up & down the stairs 3 times.
An extra time when I do the tour on fridays.

That's what I count. I count my life in numbers.

So one has a certain perspective to look at it.

I've been wearing this 1 last sunday, but I didnt have time that day to put it online.

The day after I was busy doing other things.

The day after that I forgot.

Then I didn't feel like it.

& 1 Day I realized it was because I was nearly done with it.

So after this 1 another 3 to go.
3 Days.

Starting now.

I stayed at home.
Had a headache. All night long.
Didn't sleep.

The only thing I did today was sitting behind my computer.

That's all.

Now I'm gonna do the 2nd thing: change shirts.

Finally I can choose again whatever T-shirt I want to wear.

This is a longsleeve. & Longsleeves I'm always wearing underneath a shortsleeve.

Not that I don't like this one, but I'm free to do whatever I like.

Instead of wearing shirts of beers I don't like.

But this beer here, the smoked porter, was something special. Worth wearing the T-shirt.

I've been trying it several times: taking pictures of shirts in the train.

But it's so annoying that other people can hear you doing it. My cellphone makes that noise when taking a photograph.

There is a way to turn it off, a friend of mine found out.

The only problem now is that I don't have any shirts left to take with me in the train.

I wanted to write a short message, for all the neighbours at the other side of the street. To let them know that each morning I wake up at 8.37.

'Dear neighbours,
Each morning I wake up at 8.37.
That's because someone is hooting to 1 of you. That certain 'you' is about to be picked up by that person. & That person wants to let 'you' know that he/she is there.

So, I'm waking up 2 hrs early than planned.
I do have another schedule, you see.'

I want to write something like that.

Because at days like this I keep on feeling tired. While this should be my day off.

I should rest.

I should be kept in peace.

So I'm able to let you people know what T-shirt I'm about to wear today.

I'm quite late now.

I'm getting close to the end.
I was looking at the photographs I still had available & I saw that it won't last much longer than 1 week.

Time to show the last picture I made of a Flying Fish T-shirt.

Last shirt I got also.

A colleague of mine owed it, after getting it as a gift.

He said he didn't want to wear it, because he didn't like the hippyness about it.

Me neither.

But yeah...

It's time to leave home. Been sitting here too long today.

I've heard about people who can stay home the whole day.

I'm not that type.

I have to open the door at a certain moment & go out.

Something went wrong last week.

I didn't dare to wear the cycling jersey the whole day. So I came up with the idea to put it on as soon as my colleague & I would start to throw pellets to the bin.

Just change shirts for the tournament.

It would look quite sporty, I thought.

As if it was real.

But I was so stupid to leave the jersey laying on the couch at home.

Again.

Also again with the shirt I was wearing instead.