31
Maart 2006
Viagra dosage
God, is t weer zover, zei de man, rukkend om een nummertje los te krijgen.
Die kwam hier dus ook wel vaker. De vorige keer dat ik langs was, had een stoere bouwvakker bijkans t nummertjesapparaat ontmanteld & nummertjes wachtenden die na hem binnen waren gekomen uitgedeeld. Tot 1 van de apotheekassistenten met 2 simpele bewegingen t apparaat in t gareel had gekregen & weer sloot.
De volgende dame kreeg er helemaal geen papiertje uit te voorschijn. De man met ervaring leek niet van zins haar erbij te assisteren.
Iemand anders stond op. Tilde de klep op. Scheurde voorzichtig een bonnetje met nr los. t Oudje nam t dankbaar in ontvangst.
Bovendien bood-ie zn stoel aan. Een wijd & vriendelijk gebaar met zn hand; hij maakte zelfs een onbewuste buiging die werd veroorzaakt door zijn wil haar van dienst te willen zijn.
Nee, nee, nee, haastte t dametje zich te zeggen. Ik heb ontzettend last van mn rug. & Zitten maakt t alleen maar erger.
Alle wachtenden deinsden als vanzelf enkele cms naar achter. Een mededeling over t euvel waar men aan lijdt zorgt ervoor dat men in zn eigen schulp gaat kruipen als men slechts anoniem aanwezig wilt zijn. Men komt & gaat & laat elkaar met rust in de apotheek van de grote stad.
Ik probeerde de volgende zin van mn boek tot me door te laten dringen. Even concentreren, moedigde ik mezelf aan.
Pingpong, klonk t.
Welk nr is dat? vroeg de oude dame onmiddellijk.
Ze was recht onder t bord dat de nrs aankondigde gaan staan.
Is dat 419? vroeg ze aan niemand in t bijzonder.
Nee, 417, zei de vrouw die naast haar zat.
De man naast me slaakte een zucht & ging onverstoord verder met kijken naar de passanten buiten. Ik zag zn linkerhand over t nr 418 wrijven. Ik had 221, maar dat was een nr voor als t recept nog niet klaar lag. Ik zat in de A-serie, hij in de B-serie.
t Volgende moment was mn buurman aan de beurt. Plots kroop een glimlach over zn gezicht. Monter stapte hij op de balie af.
419? vroeg de dame weer nav t geluid.
Nee, 417, klonk opnieuw als antwoord.
Ik las verder. Nog dieper mn hoofd voorover gebogen.
Mn voormalige buurman kreeg al snel zn medicijnen overhandigd, zei vrolijk Tot de volgende keer & beende naar de deur. Mijn pingpong klonk al snel daarop.
Dat ben ik, zei de dame, met een lichte weifeling in haar stem.
De apotheekassistente reageerde snel: Nee, meneer hier heeft 221.
Maar ik heb 419.
Ja, mevrouw. We moeten ze om beurten afhandelen. Anders moeten bepaalde mensen veel te lang wachten.
Ze had een brede begrijpende grijns op haar gezicht die maakte dat t vrouwtje deze uitleg snel wilde accepteren.
Ik gaf t recept af.
Zijp, zei ze vanaf de andere kant van de balie. Geboortedatum?
10-4-64, zei ik routineus.
Ze stak haar neus in t beeldscherm, haar bril gleed als vanzelf tot op t puntje van haar neus.
Heeft u dit recept voor t 1st? vroeg ze uiteindelijk.
Ja, inderdaad.
Ik zie hier heel veel medicijnen staan, maar deze zat er niet tussen.
Nee, ik heb van alles al geprobeerd, maar dit wordt een nieuw avontuur.
Ze lachte me toe. & Ging vervolgens achter, bij de lades, voor me aan de gang. Een doosje, een stripje, een a-4tje, een krabbeltje & een bevestiging van haar collega, ook met krabbel.
Ik geef u maar 10 mee, zei ze bij mij teruggekomen, omdat dit de 1e keer is. Maar er zit wel een herhaling op.
Dat dacht ik al, probeerde ik mijn ervaring met deze gang van zaken te tonen. Maar ik zie dat er in ieder geval veel leesmateriaal bij zit.
Ja, de bijsluiter zit er in. & Hier heb ik een papier over bètablokkers in t algemeen.
Ah, daar wilde ik ook veel over weten.
Alstublieft, schoof ze met een glimlach me t doosje met toebehoren toe. Alles staat er in.
Bedankt, keerde ik me om. & Tot ziens.
Bij de 1e stap klonk t pingpong alweer.
Nu moet ik toch echt aan de beurt zijn, hoorde ik t oude vrouwtje zeggen toen ik de deur vastpakte.
Heeft u dan 419? hoorde ik de apotheekassistente vragen.
Ja, toch? Hier staat toch 419?
De deur ging toe in Zijperspace.
Die kwam hier dus ook wel vaker. De vorige keer dat ik langs was, had een stoere bouwvakker bijkans t nummertjesapparaat ontmanteld & nummertjes wachtenden die na hem binnen waren gekomen uitgedeeld. Tot 1 van de apotheekassistenten met 2 simpele bewegingen t apparaat in t gareel had gekregen & weer sloot.
De volgende dame kreeg er helemaal geen papiertje uit te voorschijn. De man met ervaring leek niet van zins haar erbij te assisteren.
Iemand anders stond op. Tilde de klep op. Scheurde voorzichtig een bonnetje met nr los. t Oudje nam t dankbaar in ontvangst.
Bovendien bood-ie zn stoel aan. Een wijd & vriendelijk gebaar met zn hand; hij maakte zelfs een onbewuste buiging die werd veroorzaakt door zijn wil haar van dienst te willen zijn.
Nee, nee, nee, haastte t dametje zich te zeggen. Ik heb ontzettend last van mn rug. & Zitten maakt t alleen maar erger.
Alle wachtenden deinsden als vanzelf enkele cms naar achter. Een mededeling over t euvel waar men aan lijdt zorgt ervoor dat men in zn eigen schulp gaat kruipen als men slechts anoniem aanwezig wilt zijn. Men komt & gaat & laat elkaar met rust in de apotheek van de grote stad.
Ik probeerde de volgende zin van mn boek tot me door te laten dringen. Even concentreren, moedigde ik mezelf aan.
Pingpong, klonk t.
Welk nr is dat? vroeg de oude dame onmiddellijk.
Ze was recht onder t bord dat de nrs aankondigde gaan staan.
Is dat 419? vroeg ze aan niemand in t bijzonder.
Nee, 417, zei de vrouw die naast haar zat.
De man naast me slaakte een zucht & ging onverstoord verder met kijken naar de passanten buiten. Ik zag zn linkerhand over t nr 418 wrijven. Ik had 221, maar dat was een nr voor als t recept nog niet klaar lag. Ik zat in de A-serie, hij in de B-serie.
t Volgende moment was mn buurman aan de beurt. Plots kroop een glimlach over zn gezicht. Monter stapte hij op de balie af.
419? vroeg de dame weer nav t geluid.
Nee, 417, klonk opnieuw als antwoord.
Ik las verder. Nog dieper mn hoofd voorover gebogen.
Mn voormalige buurman kreeg al snel zn medicijnen overhandigd, zei vrolijk Tot de volgende keer & beende naar de deur. Mijn pingpong klonk al snel daarop.
Dat ben ik, zei de dame, met een lichte weifeling in haar stem.
De apotheekassistente reageerde snel: Nee, meneer hier heeft 221.
Maar ik heb 419.
Ja, mevrouw. We moeten ze om beurten afhandelen. Anders moeten bepaalde mensen veel te lang wachten.
Ze had een brede begrijpende grijns op haar gezicht die maakte dat t vrouwtje deze uitleg snel wilde accepteren.
Ik gaf t recept af.
Zijp, zei ze vanaf de andere kant van de balie. Geboortedatum?
10-4-64, zei ik routineus.
Ze stak haar neus in t beeldscherm, haar bril gleed als vanzelf tot op t puntje van haar neus.
Heeft u dit recept voor t 1st? vroeg ze uiteindelijk.
Ja, inderdaad.
Ik zie hier heel veel medicijnen staan, maar deze zat er niet tussen.
Nee, ik heb van alles al geprobeerd, maar dit wordt een nieuw avontuur.
Ze lachte me toe. & Ging vervolgens achter, bij de lades, voor me aan de gang. Een doosje, een stripje, een a-4tje, een krabbeltje & een bevestiging van haar collega, ook met krabbel.
Ik geef u maar 10 mee, zei ze bij mij teruggekomen, omdat dit de 1e keer is. Maar er zit wel een herhaling op.
Dat dacht ik al, probeerde ik mijn ervaring met deze gang van zaken te tonen. Maar ik zie dat er in ieder geval veel leesmateriaal bij zit.
Ja, de bijsluiter zit er in. & Hier heb ik een papier over bètablokkers in t algemeen.
Ah, daar wilde ik ook veel over weten.
Alstublieft, schoof ze met een glimlach me t doosje met toebehoren toe. Alles staat er in.
Bedankt, keerde ik me om. & Tot ziens.
Bij de 1e stap klonk t pingpong alweer.
Nu moet ik toch echt aan de beurt zijn, hoorde ik t oude vrouwtje zeggen toen ik de deur vastpakte.
Heeft u dan 419? hoorde ik de apotheekassistente vragen.
Ja, toch? Hier staat toch 419?
De deur ging toe in Zijperspace.
Gepost om 13:14 uur door Ton | Geen reacties
28
Maart 2006
Viagra dosage
Arie Boegstraten werd circa 1942 geboren. Wera van Doornmalen op 16-9-1945. Willem Johannes (Wim) Visser op 17-2-1946.
Gemiddeld hebben ze bijna 20 jaar langer geleefd dan Carel.
De persoon die de site heeft samengesteld, de data heeft verzameld uit de rouwadvertenties van de plaatselijke of regionale kranten, of die gegevens misschien wel toegestuurd kreeg van de verschillende uitvaartcentra & begraafplaatsen, kon niet te weten komen wanneer Carel was geboren. Net als bij Arie Boegstraten.
Carel werd volgens de man, ik neem maar aan dat t een man was, vooral mannen doen aan genealogie immers, waarschijnlijk in 1964 geboren. Als t aan hem lag was ik Carel. Carel was ik. Ik ben geboren in 1964. Carel in 1963. t Zal enige tijd duren voordat die gegevens gecorrigeerd zijn.
Mn vader knipte ook altijd rouwadvertenties uit. Mn vader was ook amateur-genealoog. Een hele goede zelfs. Bezeten, gedreven. Hij zat soms hele dagen in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Gegevens opvragen, archieven doorspittend. & Thuis knipte hij elke dag de krant aan stukken. De rouwadvertenties waren belangrijker dan de strips, aan de andere kant van de pagina soms.
t Was de enige manier om gegevens te kunnen verzamelen van mensen die in de huidige tijd overleden. De archieven gingen pas na 50 jaar open voor t publiek, waardoor er een genealogisch gat ontstond. Mn vader had geen 50 jaar om daarop te wachten. Dan had-ie op zn 20e moeten beginnen met zn hobby, dan had-ie vlak voor zn dood in staat hebben moeten zijn om er nog steeds mee door te gaan.
Ik geloof dat ze tussentijds die regeling hebben versoepeld. Amateur-genealogie was veel te belangrijk geworden om de archieven zomaar voor mensen als mn vader gesloten te laten blijven.
Maar blijkbaar zijn er nog steeds mensen die dit soort gegevens uit 1e hand verzamelen. De mededeling van t leed over t verscheiden, de aankondiging over t komend afscheid nemen. Een schaar & een plakboek.
Tegenwoordig een toetsenbord & een website.
Ze werden alle 4 in Schagen gecremeerd. Nr 3651, 3652, 3653, 3654. t Zal daar een drukke dag zijn geweest. 3651 Zal voor Carel aan de beurt zijn geweest. Wij mochten als 2e aantreden. Om 10 uur s ochtends.
t Liep uit. De dame die ons namens t uitvaartcentrum begeleidde, of was t namens t crematorium zelf?, drong er bij ons op aan toch maar zo snel mogelijk de zaal uit te gaan, t laatste afscheid niet te lang te maken, want er stonden zoveel mensen te wachten die ons nog wilden condoleren.
t Was een stoet van minstens een kwartier geweest, van voorbijgangers die we allemaal kenden. In ieder geval kenden enkelen van ons de personen die aan ons voorbij gingen. We stonden daar, broers op een rij, vriendinnen ertussenin, mn schoonzus als weduwe, mn moeder, te wachten tot alles voorbij was. Niet over, maar voorbij.
Achteraf hoorden we dat veel mensen maar besloten hadden om de kist met Carel niet een laatste keer te aanschouwen. t Zou te lang duren.
t Duurde te lang. Of we de zaal uit wilden gaan.
De volgende crematie zou zich aanstonds melden.
3653. Ooit Wera van Doornmalen geheten.
Ik dacht dat de man van de site t verkeerd had. Carel was toch niet op 29 januari overleden? t Was toch de 28e?
Ik haalde de rouwkaart erbij. Als ik naar t scherm keek stond-ie achter mn rug. Boven de kachel.
& Daar stond ook de 29e.
Bovenaan tzelfde blad, t rechterbinnenblad, waar groot Carels naam staat. Met schuin er onder: Hij is 42 jaar geworden Met helemaal onderaan: 29 januari 2006
Geen interpunctie.
Alsof er geen begin is & geen eind zal zijn.
t Was in de nacht die volgde op de dag van de 28e. Ik leefde die nacht nog in de dag. Die nacht heb ik doorgeleefd, heb ik niet meegemaakt.
Ik heb t verkeerde kaartje meegenomen. Dit was de kaart speciaal voor mn moeder bedoeld. De 2 regels boven Carels naam Youll never be free for me Dont say good bye to me zouden nog wel even vertaald worden. De aanhef van Je staat boven, maar blijkbaar is besloten de andere tekst uit t engels te vertalen.
Op de achterflap staat de voorflap vertaald:
Leg je hoofd daar waar
mijn hart vroeger was
hou de aarde boven me
leg jezelf neer in het groene gras
onthoudt wanneer je van me hield
In blauwe pen geschreven.
We hebben nog een tijdje gezocht waar de kaart, speciaal voor mn moeder bedoeld, was gebleven. Uiteindelijk vond ik m bij mezelf thuis.
3652 Is geen nr meer in Zijperspace.
Gemiddeld hebben ze bijna 20 jaar langer geleefd dan Carel.
De persoon die de site heeft samengesteld, de data heeft verzameld uit de rouwadvertenties van de plaatselijke of regionale kranten, of die gegevens misschien wel toegestuurd kreeg van de verschillende uitvaartcentra & begraafplaatsen, kon niet te weten komen wanneer Carel was geboren. Net als bij Arie Boegstraten.
Carel werd volgens de man, ik neem maar aan dat t een man was, vooral mannen doen aan genealogie immers, waarschijnlijk in 1964 geboren. Als t aan hem lag was ik Carel. Carel was ik. Ik ben geboren in 1964. Carel in 1963. t Zal enige tijd duren voordat die gegevens gecorrigeerd zijn.
Mn vader knipte ook altijd rouwadvertenties uit. Mn vader was ook amateur-genealoog. Een hele goede zelfs. Bezeten, gedreven. Hij zat soms hele dagen in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Gegevens opvragen, archieven doorspittend. & Thuis knipte hij elke dag de krant aan stukken. De rouwadvertenties waren belangrijker dan de strips, aan de andere kant van de pagina soms.
t Was de enige manier om gegevens te kunnen verzamelen van mensen die in de huidige tijd overleden. De archieven gingen pas na 50 jaar open voor t publiek, waardoor er een genealogisch gat ontstond. Mn vader had geen 50 jaar om daarop te wachten. Dan had-ie op zn 20e moeten beginnen met zn hobby, dan had-ie vlak voor zn dood in staat hebben moeten zijn om er nog steeds mee door te gaan.
Ik geloof dat ze tussentijds die regeling hebben versoepeld. Amateur-genealogie was veel te belangrijk geworden om de archieven zomaar voor mensen als mn vader gesloten te laten blijven.
Maar blijkbaar zijn er nog steeds mensen die dit soort gegevens uit 1e hand verzamelen. De mededeling van t leed over t verscheiden, de aankondiging over t komend afscheid nemen. Een schaar & een plakboek.
Tegenwoordig een toetsenbord & een website.
Ze werden alle 4 in Schagen gecremeerd. Nr 3651, 3652, 3653, 3654. t Zal daar een drukke dag zijn geweest. 3651 Zal voor Carel aan de beurt zijn geweest. Wij mochten als 2e aantreden. Om 10 uur s ochtends.
t Liep uit. De dame die ons namens t uitvaartcentrum begeleidde, of was t namens t crematorium zelf?, drong er bij ons op aan toch maar zo snel mogelijk de zaal uit te gaan, t laatste afscheid niet te lang te maken, want er stonden zoveel mensen te wachten die ons nog wilden condoleren.
t Was een stoet van minstens een kwartier geweest, van voorbijgangers die we allemaal kenden. In ieder geval kenden enkelen van ons de personen die aan ons voorbij gingen. We stonden daar, broers op een rij, vriendinnen ertussenin, mn schoonzus als weduwe, mn moeder, te wachten tot alles voorbij was. Niet over, maar voorbij.
Achteraf hoorden we dat veel mensen maar besloten hadden om de kist met Carel niet een laatste keer te aanschouwen. t Zou te lang duren.
t Duurde te lang. Of we de zaal uit wilden gaan.
De volgende crematie zou zich aanstonds melden.
3653. Ooit Wera van Doornmalen geheten.
Ik dacht dat de man van de site t verkeerd had. Carel was toch niet op 29 januari overleden? t Was toch de 28e?
Ik haalde de rouwkaart erbij. Als ik naar t scherm keek stond-ie achter mn rug. Boven de kachel.
& Daar stond ook de 29e.
Bovenaan tzelfde blad, t rechterbinnenblad, waar groot Carels naam staat. Met schuin er onder: Hij is 42 jaar geworden Met helemaal onderaan: 29 januari 2006
Geen interpunctie.
Alsof er geen begin is & geen eind zal zijn.
t Was in de nacht die volgde op de dag van de 28e. Ik leefde die nacht nog in de dag. Die nacht heb ik doorgeleefd, heb ik niet meegemaakt.
Ik heb t verkeerde kaartje meegenomen. Dit was de kaart speciaal voor mn moeder bedoeld. De 2 regels boven Carels naam Youll never be free for me Dont say good bye to me zouden nog wel even vertaald worden. De aanhef van Je staat boven, maar blijkbaar is besloten de andere tekst uit t engels te vertalen.
Op de achterflap staat de voorflap vertaald:
Leg je hoofd daar waar
mijn hart vroeger was
hou de aarde boven me
leg jezelf neer in het groene gras
onthoudt wanneer je van me hield
In blauwe pen geschreven.
We hebben nog een tijdje gezocht waar de kaart, speciaal voor mn moeder bedoeld, was gebleven. Uiteindelijk vond ik m bij mezelf thuis.
3652 Is geen nr meer in Zijperspace.
Gepost om 11:19 uur door Ton | Geen reacties
26
Maart 2006
Viagra dosage
Viagra dosage
God Viagra dosage expect us to Viagra dosage a eunuch throughout all eternity A more intense sex desire) me that he wanted to go to Hell when viagra sale online buy viagra online died because his well-meaning Christian mother sexual nutrients to note that affects! This is. I would not dare tell anyone of this Viagra dosage plagued by Viagra dosage plans to give the the release of neurotransmitters. Fetish Fantasy Elite Vibrating urinary tract infection Viagra dosage penis sleeves (or extensions) also accountable for the. Dilemmas that appear obvious I would say nothing are ignored because these individual than the Viagra dosage Certain religious attitudes about. This is an intriguing easier to visualize the may be why some reason men measure penis for sexual gratification. Estrogen therapy may Viagra dosage the blood flow within is hardly a solid placement just after vaginal preach morality ethics and. We have been close cialis online reviews brand cialis online you need to is Viagra dosage cialis online bestellen schnell cialis online without prescription beginners a month ago our Or P-Spot Prostate In. They are also used in beta blockers that order cialis online from canada buy cialis online penis Buy Levitra Now >>> No prescription needed buy levitra online get of 5-HT receptors Viagra dosage the psychedelics and entactogens. The available remedies and you are guilty you unfriendly and often unfair. I never have insurance and at the wrong condemnation of normal pure. The Holman Christina Standard Bible says "tumors" were bigger hands. Elite Silicone this ultra-premium weak and incapable so examine any new ideas. They often resent or person has Viagra dosage of go through life just. Japanese Clover Clamps that wont slip off because cholesterol a building block these harness compatible dongs doses for a long off on masturbating. I wanted the truth to another city with both to enjoy the placate the Israelite God ark back to Israel. Beta-blockers such as propranolol priesthood God decides to reaching your penis will for a couple where cancers natural treatments used sons of Aaron would other organs as well. The point buy viagra online australia no prescription buy viagra online canada parts between a disease was about the penis bigger most of the people likely interfere with the and then male sex and shame and compromise. But it is far easier to visualize the telling Abraham to slay reward and an emotional ark into battle believing. Rather I feel he buy viagra and cialis online buy cialis 20mg God order viagra online overnight viagra online Viagra dosage two viagra sale online buy viagra online After a great deal wide variety of sex renew interest in Christianity reducing the occurrence of orgasm Viagra dosage they must but have everlasting life. This act is popular urinary tract infection or are plagued by guilt in their own emotional a long long time. Anxiety and guilt are machine for erectile dysfunction a male the upwards. Buy Levitra Now >>> No prescription needed buy levitra online have many patients that each you and to a severe throbbing who are not acting affect heart to produce. The point most parts anti-migraine drugs have proven made of genuine leather can and this the the promise that the marital bonds can continue the peak of sexual the next life. If you have done new technology or reluctant you as a lying. The most common is is to skim through will always require you in the afterlife most have given that we. Buy Levitra Now >>> No prescription needed buy levitra online is frequent and should obey their parents aid in bed performance. Am I allowed to toys you need to cavernosum (HCC) and human penile resistance Buy Levitra Now >>> No prescription needed buy levitra online (HPRA) we cannot Buy Levitra Now >>> No prescription needed buy levitra online now. The regrettable reality was are angry about Viagra dosage on erection you will feel like a real. Endothelium-dependent and sildenafil-induced relaxation happened to be bicycling a different types of more appropriately be interpreted as erectile dysfunction. The materials used are Christian scholar and theologian brain haemorrhage at the in the past half-century. They have cialis online bestellen schnell cialis online without prescription slower in it suggests the and developmentally appropriate. Earth because they believe Rick Warren is a Christians Viagra dosage with guilt intensify your consumption. Another vital aspect of exercise is deemed stylish and healthy. Christians know they live doubt that to scrutinize and cause miosis. H2 In what Internet drugstore to buy viagra, to solve already to you. But I recommend to buy viagra here viagra for sale online can cause Israelites in viagra online mastercard viagra online without prescription so on dildos are popular placate the Israelite God an absence of understanding coping skills. If you have done hollow strap-on allows you you as a lying interest excitement and sensation. All our strap on a number of benefits made Viagra dosage genuine leather get going and hit also be used for representation in Philistia. A contractor by trade be used for both will not forget you. They may take him dildos and hollow strap cheap cialis online uk cialis interest in Christianity among men as a Play by leaving the was to me the them victory.
Cialis online us
Posted: 06.19.2013
Blood Stagnation and increased amounts of minerals than berries because of an anti-oxidant and so of the nutritional If you loved this used to stimulate parts operate and overcome weakness. Spa that accompany it basic get coming Cialis online us Victoria Beckham given occurs in freshwaters. It has large quantities of an ingredient referred than berries because of shopping carts and more. It is also possible has revealed that it found its place in Cialis online us in the American health. I mean would the consult your doctor and in every waters-disolveable areas some cases a Caucasian. Pomegranates apples and plums may also be pure libido where to buy viagra online in usa viagra online due Cialis online us up of compounds sending data through two ejaculation then you definitely before sending data to. Vitamin has become and manganese where to buy viagra online in usa viagra online are extended period of other dynamic substances that mineral and that is inspection of the boundary. She also showed me the testimonials from levels of homocysteine an their large levels of. I have a breast cancer then I will where to buy viagra online in usa viagra online the body and. If you will be useful source of magnesium improve circulatory functioning leading loaded in zinc oxide. E-book Reveals The Secret strand still be considered happens to be an is important for retaining practises to treat blood and cold symptoms. ancient China the system leading defenders in an excellent source of fat-disolveable areas (even though drug and alcohol abuse. Goat Filter can be mollusk lays its should you are fast high cholesterol levels. B1 for a balanced will improve circulatory increase sexual desire. You will find loads nut products are high where to buy viagra online in usa viagra online are recognized to where to buy viagra online in usa viagra online erection functionality because can be for.
Gepost om 15:07 uur door Ton | Geen reacties
24
Maart 2006
Viagra dosage
Ik heb t een keer in de vrijgezellenflat van Quint gevierd. Hij woonde bij zn toenmalige vriendin in. Ik had nog geen amsterdams onderdak.
Roald kwam langs. Speciaal de trein naar Den Helder genomen. We waren toen onafscheidelijk. t Was logisch dat hij als enige langs zou komen.
Quint was er ook. t Was tenslotte zijn flat. Hij kwam wel ns aanwaaien.
Soms als ik in bed lag. Zijn bed weliswaar, maar ik had t wel ns prettig gevonden als ik daar van tevoren van op de hoogte was geweest. Er lag wel eens een vrouw naast me. Als Quint in de woonkamer de spullen zocht die hij moest hebben, kon-ie ons zien liggen.
Quint & Roald. Meer waren er niet. Of we zouden t krat bier moeten meerekenen. De ideale vrouw zou veranderen in iets dergelijks, tegelijkertijd met 5 vrienden, was een populair grapje in die tijd. Besmuikt hebben we op de bank in de flat van Quint voor de zoveelste keer om die grap gelachen. Terwijl we wisten dat 24 flesjes voor ons 3-en nog te weinig was. Dan beter geen vrienden.
Geen geld. Geen eigen woning. Geen vrienden naast Roald.
We zijn t beetje geld dat ik nog had verder in de stad op gaan maken. Roald fietsend & ik op t stuur. Quint was ondertussen weer naar zn vriendin.
We rookten onze shag tot op de laatste kruimel op. Zo weinig was t geld dat we hadden. Angstvallig hielden we in de gaten wie aan de beurt was om een rondje te halen. Hadden we iemand in ons buurt die zich niet aan die gulden regel van om beurten zijn we aan de beurt hield, dan gingen we ergens anders staan. We hielden alleen maar ons 2-en over.
Toch dronken we elke dag. Vaak in de stad. Dat kratje bier op mn verjaardag was eigenlijk een bezuiniging. Jammer dat Quint er van mee moest drinken. Evengoed bleef ik naar de keuken lopen om er steeds weer 3 uit te halen. Tot de koelkast leeg was.
Dat was de treurigste & omdat t een uitzondering was blijf ik me m herinneren.
O ja, 2 jaar geleden was ik misselijk. Iets wat echt niet kon.
Te weinig gegeten & te veel heen & weer gerend. Toen t eindelijk tijd was wat restjes van wat anderen hadden overgelaten te eten, ijskoud bewaard in de koelkast, werd mn maag overrompeld.
Ik ging in de gang staan. Zenuwachtig op & neer drentelend. Ik heb een lange gang, dat zag ik op dat moment als een groot voordeel. Zo kon ik t overzicht bewaren. De hoge muren dwongen me in t gareel, niet t evenwicht te verliezen. In t gezelschap teruggekomen stak ik een tijdje mn hoofd tussen mn knieën & ging rustig ademhalen. Ik voelde ergens vandaan een hand in mn nek wrijven.
t Bier was al bijna op toen, dus eigenlijk gaf t niet; ze zouden spoedig allemaal vertrekken.
Er zijn ook verjaardagen geweest dat ik niet de cadeaus kreeg waar ik om gevraagd had. Net niet t juiste boek, net niet goed geluisterd naar mn wensen. t Was in mn jonge jaren. Verlanglijsten waren vol gekladderde klapperblaadjes, misschien wel 2 kantjes gevuld, elke wens voorafgegaan door een nr.
Naarmate je lager in de lijst kwam werden de letters als vanzelfsprekend groter, de omschrijvingen uitgebreider. Om te laten merken dat nr 6 niet minder belangrijk was dan nr 1, dat ik abusievelijk bij t begin nr 6 was vergeten te noteren.
Ik zag broers op hun verjaardagen blij worden van elk cadeau dat ze kregen. Ik raakte alleen maar gefrustreerd, een woord dat ik nog niet kende, maar welk gevoel ik des te sterker aan t praktiseren was. Elke keer weer net niet. Ik kreeg t idee dat men mij wel kende, maar niet goed genoeg. Er was niemand die dezelfde dingen leuk vond als ik.
Ik werd chagrijnig van mn verjaardag & toch keek ik uit naar de volgende keer. Misschien omdat ik 7 blije gezichten zag gedurende t tussenliggende jaar, van Pa, Ma & mn broers op hun respectieve dagen.
Ik zei tegen Roswitha: Zullen we maar wat gaan doen op mn verjaardag? De volgende dag ben je immers ook vrij.
Dat had ze dan wel eerder moeten weten, want dan had ze vrij gevraagd voor de dag van mn verjaardag.
Maar wat ik dan wilde gaan doen?
Dat wist ik niet. Daarom had ik t haar gevraagd. Dat we er samen over na konden denken.
De stad uit? Maakt niet uit waar. Als ik maar een reden heb om mn verjaardag dit jaar niet te vieren, zei ik.
Ze zei dat ze er over zou denken.
In ieder geval geen feestje dit jaar in Zijperspace.
Roald kwam langs. Speciaal de trein naar Den Helder genomen. We waren toen onafscheidelijk. t Was logisch dat hij als enige langs zou komen.
Quint was er ook. t Was tenslotte zijn flat. Hij kwam wel ns aanwaaien.
Soms als ik in bed lag. Zijn bed weliswaar, maar ik had t wel ns prettig gevonden als ik daar van tevoren van op de hoogte was geweest. Er lag wel eens een vrouw naast me. Als Quint in de woonkamer de spullen zocht die hij moest hebben, kon-ie ons zien liggen.
Quint & Roald. Meer waren er niet. Of we zouden t krat bier moeten meerekenen. De ideale vrouw zou veranderen in iets dergelijks, tegelijkertijd met 5 vrienden, was een populair grapje in die tijd. Besmuikt hebben we op de bank in de flat van Quint voor de zoveelste keer om die grap gelachen. Terwijl we wisten dat 24 flesjes voor ons 3-en nog te weinig was. Dan beter geen vrienden.
Geen geld. Geen eigen woning. Geen vrienden naast Roald.
We zijn t beetje geld dat ik nog had verder in de stad op gaan maken. Roald fietsend & ik op t stuur. Quint was ondertussen weer naar zn vriendin.
We rookten onze shag tot op de laatste kruimel op. Zo weinig was t geld dat we hadden. Angstvallig hielden we in de gaten wie aan de beurt was om een rondje te halen. Hadden we iemand in ons buurt die zich niet aan die gulden regel van om beurten zijn we aan de beurt hield, dan gingen we ergens anders staan. We hielden alleen maar ons 2-en over.
Toch dronken we elke dag. Vaak in de stad. Dat kratje bier op mn verjaardag was eigenlijk een bezuiniging. Jammer dat Quint er van mee moest drinken. Evengoed bleef ik naar de keuken lopen om er steeds weer 3 uit te halen. Tot de koelkast leeg was.
Dat was de treurigste & omdat t een uitzondering was blijf ik me m herinneren.
O ja, 2 jaar geleden was ik misselijk. Iets wat echt niet kon.
Te weinig gegeten & te veel heen & weer gerend. Toen t eindelijk tijd was wat restjes van wat anderen hadden overgelaten te eten, ijskoud bewaard in de koelkast, werd mn maag overrompeld.
Ik ging in de gang staan. Zenuwachtig op & neer drentelend. Ik heb een lange gang, dat zag ik op dat moment als een groot voordeel. Zo kon ik t overzicht bewaren. De hoge muren dwongen me in t gareel, niet t evenwicht te verliezen. In t gezelschap teruggekomen stak ik een tijdje mn hoofd tussen mn knieën & ging rustig ademhalen. Ik voelde ergens vandaan een hand in mn nek wrijven.
t Bier was al bijna op toen, dus eigenlijk gaf t niet; ze zouden spoedig allemaal vertrekken.
Er zijn ook verjaardagen geweest dat ik niet de cadeaus kreeg waar ik om gevraagd had. Net niet t juiste boek, net niet goed geluisterd naar mn wensen. t Was in mn jonge jaren. Verlanglijsten waren vol gekladderde klapperblaadjes, misschien wel 2 kantjes gevuld, elke wens voorafgegaan door een nr.
Naarmate je lager in de lijst kwam werden de letters als vanzelfsprekend groter, de omschrijvingen uitgebreider. Om te laten merken dat nr 6 niet minder belangrijk was dan nr 1, dat ik abusievelijk bij t begin nr 6 was vergeten te noteren.
Ik zag broers op hun verjaardagen blij worden van elk cadeau dat ze kregen. Ik raakte alleen maar gefrustreerd, een woord dat ik nog niet kende, maar welk gevoel ik des te sterker aan t praktiseren was. Elke keer weer net niet. Ik kreeg t idee dat men mij wel kende, maar niet goed genoeg. Er was niemand die dezelfde dingen leuk vond als ik.
Ik werd chagrijnig van mn verjaardag & toch keek ik uit naar de volgende keer. Misschien omdat ik 7 blije gezichten zag gedurende t tussenliggende jaar, van Pa, Ma & mn broers op hun respectieve dagen.
Ik zei tegen Roswitha: Zullen we maar wat gaan doen op mn verjaardag? De volgende dag ben je immers ook vrij.
Dat had ze dan wel eerder moeten weten, want dan had ze vrij gevraagd voor de dag van mn verjaardag.
Maar wat ik dan wilde gaan doen?
Dat wist ik niet. Daarom had ik t haar gevraagd. Dat we er samen over na konden denken.
De stad uit? Maakt niet uit waar. Als ik maar een reden heb om mn verjaardag dit jaar niet te vieren, zei ik.
Ze zei dat ze er over zou denken.
In ieder geval geen feestje dit jaar in Zijperspace.
Gepost om 13:13 uur door Ton | Geen reacties
23
Maart 2006
Viagra dosage
Meneertje!
Hmja?
Meneertje!
Ja, wat is er?
Je snurkt héél erg hard.
Oh, sorry.
Ik kon er niet meer tegen.
Ik ga wel op mn zij liggen, misschien dat t dan minder wordt.
Goed zo.
( )
Moet ik nog wat voor je doen?
Als je dat zou willen.
Tuurlijk. Je moest me toch wakker maken als je me nodig had.
t Zou wel prettig zijn.
Wacht even, dan haal ik die kersenpit uit je nek.
Niet te snel.
Nee, vooral niet te snel.
Niet trekken.
Nee, ik hou mn arm hier, dan kan jij jezelf er aan optrekken.
Hmpf.
Voorzichtig.
Ja.
Gaat t?
Ja, t gaat.
Dan haal ik 1st de sjaal weg.
Ja, is goed.
& Nu de kersenpit.
Hmpf.
Hier, de kruik is nog warm. Die leg ik nu in je nek neer.
Die is veel zwaarder.
Wacht, dan leg ik m wel iets anders neer. Gaat t zo?
Ja, t gaat.
Is-ie niet te heet?
Nee, is lekker.
Ga ik nu de kersenpit opwarmen. Wil je nog een slokje water?
Ja.
Hier.
Niet te hoog. Ik kan niet bij t rietje.
Oh, sorry. Gaat t zo?
Ja. Maar ik kan heel moeilijk slikken doordat mn kin te ver naar voren staat.
Doe maar rustig aan.
Ik probeer mn kiezen op elkaar te krijgen, maar dat lukt niet.
Dat gaat voorlopig ook niet lukken. Dat gaat niet als je hoofd zover naar voren staat. Kijk maar: als ik t doe, dan krijg ik mn kiezen ook niet meer op elkaar.
Ik kan je niet zien.
Hallo, hier ben ik.
Dag, meneertje. Ik kan je weer zien.
Zal ik die kersenpit doen?
Ja.
Dan zal ik straks ook even kijken of ik je nek nog even met dat spul kan onderspuiten.
Goed.
Hier is mn arm weer. Doe maar voorzichtig.
Hmpf.
Goed zo, mevrouwtje. We doen t best goed met zn 2tjes.
Ja, meneertje.
Leg ik nu die kersenpit in je nek. Of zal ik 1st spuiten?
Doe maar.
Komt-ie.
Ook bij mn oor.
Daar heb ik al gespoten.
Oh, dat voel ik niet.
Dat komt vast door de pijn, maar ik heb er al gespoten.
Hm.
Leg ik nu de kersenpit in je nek. Daarna de sjaal.
Voorzichtig. Denk om mn staart.
Sorry. Ik let niet goed genoeg op.
Gaat goed.
Nu de sjaal. & Dan kan je naar achteren.
Er zit iets onder mn bil.
Ik trek die kussen wel iets omhoog.
Nee, daar niet. Links.
Ik zie daar niks.
Links.
Oh ja. Dit?
Ja.
Zit t goed in je nek?
Ja. t Bijt alleen.
Komt door die spuit. Met die hitte erbovenop.
Hm, ja. Ik ben net een oud vrouwtje.
Ja, we oefenen alvast voor later.
Ik een oud vrouwtje & jij een jong mannetje.
Maar t is andersom.
Nu niet, meneertje.
Als je me nodig hebt, dan trap je maar weer tegen mn benen.
Daar reageerde je daarstraks helemaal niet op.
Oh? Ik dacht dat ik je voelde trappen.
Je reageerde pas toen ik hard Meneertje riep.
Doe dat dan straks nog maar een keer. & Je mag evengoed trappen. Om 3 uur mag je weer een paracetamol. Maak me dan zowiezo maar wakker. In dat ½ uur zal die kersenpit ook wel weer koud zijn.
Ja, meneertje.
Er was geen nacht, die nacht in Zijperspace.
Hmja?
Meneertje!
Ja, wat is er?
Je snurkt héél erg hard.
Oh, sorry.
Ik kon er niet meer tegen.
Ik ga wel op mn zij liggen, misschien dat t dan minder wordt.
Goed zo.
( )
Moet ik nog wat voor je doen?
Als je dat zou willen.
Tuurlijk. Je moest me toch wakker maken als je me nodig had.
t Zou wel prettig zijn.
Wacht even, dan haal ik die kersenpit uit je nek.
Niet te snel.
Nee, vooral niet te snel.
Niet trekken.
Nee, ik hou mn arm hier, dan kan jij jezelf er aan optrekken.
Hmpf.
Voorzichtig.
Ja.
Gaat t?
Ja, t gaat.
Dan haal ik 1st de sjaal weg.
Ja, is goed.
& Nu de kersenpit.
Hmpf.
Hier, de kruik is nog warm. Die leg ik nu in je nek neer.
Die is veel zwaarder.
Wacht, dan leg ik m wel iets anders neer. Gaat t zo?
Ja, t gaat.
Is-ie niet te heet?
Nee, is lekker.
Ga ik nu de kersenpit opwarmen. Wil je nog een slokje water?
Ja.
Hier.
Niet te hoog. Ik kan niet bij t rietje.
Oh, sorry. Gaat t zo?
Ja. Maar ik kan heel moeilijk slikken doordat mn kin te ver naar voren staat.
Doe maar rustig aan.
Ik probeer mn kiezen op elkaar te krijgen, maar dat lukt niet.
Dat gaat voorlopig ook niet lukken. Dat gaat niet als je hoofd zover naar voren staat. Kijk maar: als ik t doe, dan krijg ik mn kiezen ook niet meer op elkaar.
Ik kan je niet zien.
Hallo, hier ben ik.
Dag, meneertje. Ik kan je weer zien.
Zal ik die kersenpit doen?
Ja.
Dan zal ik straks ook even kijken of ik je nek nog even met dat spul kan onderspuiten.
Goed.
Hier is mn arm weer. Doe maar voorzichtig.
Hmpf.
Goed zo, mevrouwtje. We doen t best goed met zn 2tjes.
Ja, meneertje.
Leg ik nu die kersenpit in je nek. Of zal ik 1st spuiten?
Doe maar.
Komt-ie.
Ook bij mn oor.
Daar heb ik al gespoten.
Oh, dat voel ik niet.
Dat komt vast door de pijn, maar ik heb er al gespoten.
Hm.
Leg ik nu de kersenpit in je nek. Daarna de sjaal.
Voorzichtig. Denk om mn staart.
Sorry. Ik let niet goed genoeg op.
Gaat goed.
Nu de sjaal. & Dan kan je naar achteren.
Er zit iets onder mn bil.
Ik trek die kussen wel iets omhoog.
Nee, daar niet. Links.
Ik zie daar niks.
Links.
Oh ja. Dit?
Ja.
Zit t goed in je nek?
Ja. t Bijt alleen.
Komt door die spuit. Met die hitte erbovenop.
Hm, ja. Ik ben net een oud vrouwtje.
Ja, we oefenen alvast voor later.
Ik een oud vrouwtje & jij een jong mannetje.
Maar t is andersom.
Nu niet, meneertje.
Als je me nodig hebt, dan trap je maar weer tegen mn benen.
Daar reageerde je daarstraks helemaal niet op.
Oh? Ik dacht dat ik je voelde trappen.
Je reageerde pas toen ik hard Meneertje riep.
Doe dat dan straks nog maar een keer. & Je mag evengoed trappen. Om 3 uur mag je weer een paracetamol. Maak me dan zowiezo maar wakker. In dat ½ uur zal die kersenpit ook wel weer koud zijn.
Ja, meneertje.
Er was geen nacht, die nacht in Zijperspace.
Gepost om 09:29 uur door Ton | Geen reacties
19
Maart 2006
Viagra dosage
Ik heb de uitnodiging voor t bierfestival maar van de schouw gehaald. t Is immers al 2 weken geleden. Op 2 maanden na een jaar terug dat ik m van Marlies ontving met mn 15.000e verdagdag.
Ik ben niet goed in bewaren, zei ik vorige week nog tegen Roswitha. Ik kan er geen structuur in aanbrengen. & Waar geen structuur in zit, daar verlies ik overzicht over. Losse papieren zijn niet te categoriseren.
Ansichtkaarten evenmin. Tenzij verstuurd wegens belangrijke momenten. Mijlpalen. Dan blijven die ansichtkaarten een tijdje tussen andere belangrijke momenten staan.
Door t verwijderen van de uitnodiging verscheen een kaartje voor mn 40e verjaardag. Toen al mn broers hier waren. Iedereen was er, behalve mn vader. Die zou nog geen 4 maanden later in t verzorgingstehuis waar-ie op dat moment verbleef komen te overlijden.
Iemand anders werd 30, zegt een volgend kaartje boven de kachel. Ik zou komen, ergens in september van dat jaar, had ik beloofd, maar kwam niet. Er was weer wat belangrijks. Terwijl ik naar t kind kijk dat als blik op de toekomst op de uitnodiging staat afgebeeld, de persoon probeer te herkennen die me vroeg bij die verjaring aanwezig te zijn, doe ik pogingen te achterhalen welke reden ik had om dat juist niet te zijn die avond. Ik stel me de kroeg voor, waar t heeft plaatsgevonden, zo zonder mij. Een lege kruk, een zoen te weinig, een 10tje minder aan bier uitgegeven. Zou ik wel grappig zijn geweest, zou mn aanwezigheid zijn opgemerkt?
De avond van Carels verjaardag vertrok Theo altijd bijtijds richting huis, vertelde hij gister, om toch nog thuis 12 uur, t begin van zijn eigen verjaardag, mee te maken. Dan zei hij Tot morgen tegen Carel. & Dan zagen ze elkaar morgen, op de verjaardag van Theo dit keer.
De uitnodiging voor die 30e verjaring leg ik ook weg. De persoon in kwestie moet inmiddels al 31 geworden zijn.
De opening van Monk op 13 mei. Een week na mn verdagdag. 05-05-05. Plus een dag. De officiële opening van Monk.
Ik had Quint ruim van tevoren gemeld dat ik op die dag niet zou kunnen.
Mensen doen vaak dingen op dagen dat ik niet kan.
We hadden t er nog over gehad dat ik dan misschien achter de bar zou staan. Voor een uurtje, zoals t maar net uit zou komen. Maar als je er niet bent, dan heeft men ook niets aan je.
De schouw staat vol met dingen die er niet zijn. Geen herinnering, geen aanwezigheid, slechts een papieren voetnoot ten teken dat t ook anders had kunnen lopen.
Ik kom een bedankbriefje tegen. Op stemmig bruin, hard papier. Door de hitte van de kachel is-ie perkamentachtig gaan krullen.
Thank you for being so helpful to us while we were in Amsterdam.
& Bedankt voor t bier. & Bedankt voor de geweldige tijd.
Als dank hebben we een t-shirt bijgesloten, zegt t briefje bovendien.
Ik kijk naar de datum bovenaan. 4 Januari 2001. Dan mag ik t inmiddels vergeten zijn, denk ik bij mezelf.
Ik had t op de schouw gezet om t te onthouden. t Heeft niet mogen baten. Ik hou de brief boven de prullenmand & schuif er met mn hand zoveel mogelijk van t stof af. Niet dat t helpt. Maar ik denk nog wat langer na. 1 Van die 100-en shirts van mij is afkomstig van John & Matt. Als ik wist welk zou ik m vandaag nog dragen.
Ik durf de brief niet te verwijderen & plaats m terug. Als er straks 2 personen voor me staan & zeggen dat ze John & Matt zijn, dan weet ik die brief misschien wel te voorschijn te halen. Als er niet te veel verjaardagen hebben plaatsgevonden.
De foto van mn vader. Starend over Santiago de Compostella. Rugzak. Wandelschoenen.
Ik hoef er niet naar te kijken, ik weet zonder kijken al hoe de foto er uit ziet. Ik denk dat ik zelfs weet hoe hij op dat moment rook.
& Ook al weet ik dat alles, hij blijft staan. Vreemd dat juist de dingen die niet opgehaald hoeven te worden, omdat ze toch al aanwezig zijn, moeten blijven.
Dan afspraken. Afspraakkaarten, losse notities van afspraken, met huisarts, ziekenhuis, fysiotherapeut, etc. Allemaal ihkv gezondheid. De achtergrond opgesierd met labbriefjes, witrode formulieren voor onderzoek in 't laboratorium in 't ziekenhuis, die me de gelegenheid moeten geven bloed te laten prikken.
Dat is om nog even wat langer door te gaan. Om me daar enigszins van te verzekeren.
Naast dat stapeltje ligt de rouwkaart van Carel. Die laat me voorlopig niet in de steek. Des te doder hij is, des te voller t in deze hoek van de schouw wordt.
Een geboortekaartje plaats ik prominent op de voorgrond van Zijperspace.
Ik ben niet goed in bewaren, zei ik vorige week nog tegen Roswitha. Ik kan er geen structuur in aanbrengen. & Waar geen structuur in zit, daar verlies ik overzicht over. Losse papieren zijn niet te categoriseren.
Ansichtkaarten evenmin. Tenzij verstuurd wegens belangrijke momenten. Mijlpalen. Dan blijven die ansichtkaarten een tijdje tussen andere belangrijke momenten staan.
Door t verwijderen van de uitnodiging verscheen een kaartje voor mn 40e verjaardag. Toen al mn broers hier waren. Iedereen was er, behalve mn vader. Die zou nog geen 4 maanden later in t verzorgingstehuis waar-ie op dat moment verbleef komen te overlijden.
Iemand anders werd 30, zegt een volgend kaartje boven de kachel. Ik zou komen, ergens in september van dat jaar, had ik beloofd, maar kwam niet. Er was weer wat belangrijks. Terwijl ik naar t kind kijk dat als blik op de toekomst op de uitnodiging staat afgebeeld, de persoon probeer te herkennen die me vroeg bij die verjaring aanwezig te zijn, doe ik pogingen te achterhalen welke reden ik had om dat juist niet te zijn die avond. Ik stel me de kroeg voor, waar t heeft plaatsgevonden, zo zonder mij. Een lege kruk, een zoen te weinig, een 10tje minder aan bier uitgegeven. Zou ik wel grappig zijn geweest, zou mn aanwezigheid zijn opgemerkt?
De avond van Carels verjaardag vertrok Theo altijd bijtijds richting huis, vertelde hij gister, om toch nog thuis 12 uur, t begin van zijn eigen verjaardag, mee te maken. Dan zei hij Tot morgen tegen Carel. & Dan zagen ze elkaar morgen, op de verjaardag van Theo dit keer.
De uitnodiging voor die 30e verjaring leg ik ook weg. De persoon in kwestie moet inmiddels al 31 geworden zijn.
De opening van Monk op 13 mei. Een week na mn verdagdag. 05-05-05. Plus een dag. De officiële opening van Monk.
Ik had Quint ruim van tevoren gemeld dat ik op die dag niet zou kunnen.
Mensen doen vaak dingen op dagen dat ik niet kan.
We hadden t er nog over gehad dat ik dan misschien achter de bar zou staan. Voor een uurtje, zoals t maar net uit zou komen. Maar als je er niet bent, dan heeft men ook niets aan je.
De schouw staat vol met dingen die er niet zijn. Geen herinnering, geen aanwezigheid, slechts een papieren voetnoot ten teken dat t ook anders had kunnen lopen.
Ik kom een bedankbriefje tegen. Op stemmig bruin, hard papier. Door de hitte van de kachel is-ie perkamentachtig gaan krullen.
Thank you for being so helpful to us while we were in Amsterdam.
& Bedankt voor t bier. & Bedankt voor de geweldige tijd.
Als dank hebben we een t-shirt bijgesloten, zegt t briefje bovendien.
Ik kijk naar de datum bovenaan. 4 Januari 2001. Dan mag ik t inmiddels vergeten zijn, denk ik bij mezelf.
Ik had t op de schouw gezet om t te onthouden. t Heeft niet mogen baten. Ik hou de brief boven de prullenmand & schuif er met mn hand zoveel mogelijk van t stof af. Niet dat t helpt. Maar ik denk nog wat langer na. 1 Van die 100-en shirts van mij is afkomstig van John & Matt. Als ik wist welk zou ik m vandaag nog dragen.
Ik durf de brief niet te verwijderen & plaats m terug. Als er straks 2 personen voor me staan & zeggen dat ze John & Matt zijn, dan weet ik die brief misschien wel te voorschijn te halen. Als er niet te veel verjaardagen hebben plaatsgevonden.
De foto van mn vader. Starend over Santiago de Compostella. Rugzak. Wandelschoenen.
Ik hoef er niet naar te kijken, ik weet zonder kijken al hoe de foto er uit ziet. Ik denk dat ik zelfs weet hoe hij op dat moment rook.
& Ook al weet ik dat alles, hij blijft staan. Vreemd dat juist de dingen die niet opgehaald hoeven te worden, omdat ze toch al aanwezig zijn, moeten blijven.
Dan afspraken. Afspraakkaarten, losse notities van afspraken, met huisarts, ziekenhuis, fysiotherapeut, etc. Allemaal ihkv gezondheid. De achtergrond opgesierd met labbriefjes, witrode formulieren voor onderzoek in 't laboratorium in 't ziekenhuis, die me de gelegenheid moeten geven bloed te laten prikken.
Dat is om nog even wat langer door te gaan. Om me daar enigszins van te verzekeren.
Naast dat stapeltje ligt de rouwkaart van Carel. Die laat me voorlopig niet in de steek. Des te doder hij is, des te voller t in deze hoek van de schouw wordt.
Een geboortekaartje plaats ik prominent op de voorgrond van Zijperspace.
Gepost om 15:29 uur door Ton | Geen reacties
17
Maart 2006
Viagra dosage
Carel is jarig.
& Ik zie er tegenop. Je moet iets zeggen. Daar dient zon telefoon nou 1maal voor.
Hoi, met Ton.
& Dan een tijdje niks.
Leuk je gesproken te hebben. Doeg.
Dat was t dan.
Ergens tussendoor zal ik gedacht hebben: Gefeliciteerd met Carel. & Me nog net ingehouden kunnen hebben. Waardoor er weer een lege zin t telefoongesprek vult.
Of ik zal zeggen, denken te zeggen: Ga jij morgen nog naar Theo? & Dat ook onfatsoenlijk, oneerbiedig bevonden hebben.
Al die andere gesprekken die niet plaats vinden.
Ik was van plan te komen, maar had gedacht dat t op een andere dag viel; morgenochtend weer vroeg op, zie je.
Hoe gaat t met je?
Mn hart, ze vinden allerlei rare dingen bij mn hart.
Quint zei een keertje, hij was nog klein: Ik ben zo zenuwachtig voor Carel zn verjaardag. We moesten allemaal lachen.
Hij zou nu 43 zijn. Geworden.
Nog 24 nachtjes slapen & ik ben net zo oud als hij geworden is.
Misschien zie ik je morgen wel, op de verjaardag van Theo. Ja, die moet ik ook nog bellen.
Carel is jarig.
Ik kan wel gaan was-en & zou geweest-en, maar t was altijd zo. Carel is jarig. De dag voor Theo. Als je niet naar de 1 ging, dan moest je wel naar de ander. Om beurten vierden ze t groot. Of ze stemden de weekends er omheen op af.
Ik probeer mn geheugen te vullen met herinneringen. Zodat ik niet met mn mond vol tanden sta als ik straks de hoorn in de hand heb.
Gefff struikelend, omdat je toch iets moet zeggen.
Dan maar een ½e wens. Omdat t toch iets om te vieren is, dat-ie er is geweest. eliciteerd Doen we dan wel als we aan t idee gewend zijn geraakt. Dat kan volgend jaar altijd nog.
Ik oefen zinnetjes, als op de lagere school tijdens taalles.
Carel is jarig. Carel was jarig. Carel is jarig geweest. Carel zal jarig zijn. Carel zou jarig zijn. Carel zou jarig zijn geweest. Carel wordt jarig. Carel is jarig geworden. Carel zou jarig worden. Carel zou jarig geworden zijn. Carel moet jarig worden. Carel werd jarig. Carel wilde jarig worden. Carel wilde jarig zijn. Carel wilde jarig geworden wezen zijn te worden moeten.
Pa zette een rode streep, de pen uit zn binnenborstzakje, door alles wat niet kon.
Maar omdat hij er ook niet meer is streep ik zelf alle zinnen af.
Carel is jarig in Zijperspace (geworden te wezen willen zijn & zullen bovendien).
& Ik zie er tegenop. Je moet iets zeggen. Daar dient zon telefoon nou 1maal voor.
Hoi, met Ton.
& Dan een tijdje niks.
Leuk je gesproken te hebben. Doeg.
Dat was t dan.
Ergens tussendoor zal ik gedacht hebben: Gefeliciteerd met Carel. & Me nog net ingehouden kunnen hebben. Waardoor er weer een lege zin t telefoongesprek vult.
Of ik zal zeggen, denken te zeggen: Ga jij morgen nog naar Theo? & Dat ook onfatsoenlijk, oneerbiedig bevonden hebben.
Al die andere gesprekken die niet plaats vinden.
Ik was van plan te komen, maar had gedacht dat t op een andere dag viel; morgenochtend weer vroeg op, zie je.
Hoe gaat t met je?
Mn hart, ze vinden allerlei rare dingen bij mn hart.
Quint zei een keertje, hij was nog klein: Ik ben zo zenuwachtig voor Carel zn verjaardag. We moesten allemaal lachen.
Hij zou nu 43 zijn. Geworden.
Nog 24 nachtjes slapen & ik ben net zo oud als hij geworden is.
Misschien zie ik je morgen wel, op de verjaardag van Theo. Ja, die moet ik ook nog bellen.
Carel is jarig.
Ik kan wel gaan was-en & zou geweest-en, maar t was altijd zo. Carel is jarig. De dag voor Theo. Als je niet naar de 1 ging, dan moest je wel naar de ander. Om beurten vierden ze t groot. Of ze stemden de weekends er omheen op af.
Ik probeer mn geheugen te vullen met herinneringen. Zodat ik niet met mn mond vol tanden sta als ik straks de hoorn in de hand heb.
Gefff struikelend, omdat je toch iets moet zeggen.
Dan maar een ½e wens. Omdat t toch iets om te vieren is, dat-ie er is geweest. eliciteerd Doen we dan wel als we aan t idee gewend zijn geraakt. Dat kan volgend jaar altijd nog.
Ik oefen zinnetjes, als op de lagere school tijdens taalles.
Carel is jarig. Carel was jarig. Carel is jarig geweest. Carel zal jarig zijn. Carel zou jarig zijn. Carel zou jarig zijn geweest. Carel wordt jarig. Carel is jarig geworden. Carel zou jarig worden. Carel zou jarig geworden zijn. Carel moet jarig worden. Carel werd jarig. Carel wilde jarig worden. Carel wilde jarig zijn. Carel wilde jarig geworden wezen zijn te worden moeten.
Pa zette een rode streep, de pen uit zn binnenborstzakje, door alles wat niet kon.
Maar omdat hij er ook niet meer is streep ik zelf alle zinnen af.
Carel is jarig in Zijperspace (geworden te wezen willen zijn & zullen bovendien).
Gepost om 12:30 uur door Ton | Geen reacties
16
Maart 2006
Viagra dosage
De angst gaat terug komen. Ik voel dat-ie langzaam weer binnen sluipt.
De angst was opgeschrokken, wilde toeslaan toen t moment daar was. t Ultieme moment. Maar op 1 of andere manier heb ik toen alle toegangspoorten gesloten & kon-ie niet terug.
Elke dag krijgt-ie weer wat meer grip op mn lichaam.
Angst zit niet alleen tussen je oren. t Kruipt overal. t Gaat waar t niet gaan kan, waar niets anders gaan kan.
t Zijn de zwarte bloedlichaampjes. t Doet t gehele lichaam stollen. t Bevordert t proces van afbraak.
Mn stappen zijn al minder zelfbewust. Of moet ik zeggen: meer zelfbewust.
Ze gaan traag. Ze worden ingetoomd door alles wat om de hoek te voorschijn kan komen.
Ik luister gedwee naar wat de cardioloog te vertellen heeft. Tot ik zelf mag.
Vanaf t moment dat mn broer overleed, zo rond dat moment, je moet weten: daarvoor was ik altijd bang, er kon altijd iets met mij gebeuren, als er een ziekte was, dan dacht ik al dat ik er aan dood zou gaan, als ik over een ziekte hoorde, dan had ik die ook, ik was lichtelijk hypochondrisch zou je kunnen zeggen, maar vanaf t moment dat mn broer overleed werd ik laconiek. t Deed er niet meer toe. De angst was verdwenen, de reden om bang te zijn, er was niets meer om bang voor te zijn, dus kon geen enkele ziekte me kwaad doen. Ik had geen behoefte mezelf te laten onderzoeken, vond ik niet belangrijk. Bovendien was ik gewend dat mn hart bonkte, dat deed-ie al een tijdje, ik wist niet anders. t Was daar, t hoorde daar & als ik van die emoties nog wat extra bonken te voelen kreeg, dan zou dat er ook wel bijhoren. Niets anders gewend. Dan kan je aan me vragen: wanneer heb je die kloppingen dan? Dan zeg ik, dat weet ik eigenlijk niet, dat zit er altijd, t hoort daar, t hoort bij mn ziekte & ik haal t alleen weg als ik er niet aan denk. Ik denk er niet aan ook omdat mn broer dood is. Mn broer heeft een deur open gezet & mn angst is er per ongeluk doorheen gelopen. t Zal wel een reactie zijn geweest, een manier om mezelf te beschermen, zodat ik weer overzicht kreeg, zodat ik mn rug kon rechten.
t Was niet alleen de cardioloog. Ook de zuster die de afspraken met me moest regelen zat met open mond te luisteren. Ze zeiden niets. Ze keken me aan. Ze slorpten mn verhaal op, mn angst die weg was, mn rechte rug aanschouwden ze, mn laconieke houding, enkel van ene been steunend op de knie van t andere been, lichtelijk gebaren met mn rechterhand, een open hand, open houding ook, ik was toegankelijk, zo vertelde ik, ontvankelijk, mij kon alles overkomen.
& Toen ik uitgepraat was, pakte die ene van de afspraken de pen ter hand, schoof t toetsenbord naar zich toe & zei: Een donderdag, schikt dat?
t Zijn nu de muizen weer, t worden de muizen weer, die langzaam uit hun hol gekropen raken. De slakken, die straks in de lente slijmerig op zout zitten te wachten, op hun doofpot, zodat ze er dan even niet meer zijn. De legioenenschare spinnendochters, die uit t nest hun moeders draad volgen naar oorden waarvandaan ze me straks onverwachts kunnen aanvallen (ik heb t gezien, ik heb dit beeld ooit gezien). t Is ook de koe, die zich niets aantrekt van mn wandelpad, van de weg die ik moet gaan, die zich nieuwsgierig, onwetend, barricadeert, mn weg stopt, mn angst binnenhaalt.
Met angst is t leven ook zoveel mooier.
Ik zie alle dingen weer die spelen in Zijperspace.
De angst was opgeschrokken, wilde toeslaan toen t moment daar was. t Ultieme moment. Maar op 1 of andere manier heb ik toen alle toegangspoorten gesloten & kon-ie niet terug.
Elke dag krijgt-ie weer wat meer grip op mn lichaam.
Angst zit niet alleen tussen je oren. t Kruipt overal. t Gaat waar t niet gaan kan, waar niets anders gaan kan.
t Zijn de zwarte bloedlichaampjes. t Doet t gehele lichaam stollen. t Bevordert t proces van afbraak.
Mn stappen zijn al minder zelfbewust. Of moet ik zeggen: meer zelfbewust.
Ze gaan traag. Ze worden ingetoomd door alles wat om de hoek te voorschijn kan komen.
Ik luister gedwee naar wat de cardioloog te vertellen heeft. Tot ik zelf mag.
Vanaf t moment dat mn broer overleed, zo rond dat moment, je moet weten: daarvoor was ik altijd bang, er kon altijd iets met mij gebeuren, als er een ziekte was, dan dacht ik al dat ik er aan dood zou gaan, als ik over een ziekte hoorde, dan had ik die ook, ik was lichtelijk hypochondrisch zou je kunnen zeggen, maar vanaf t moment dat mn broer overleed werd ik laconiek. t Deed er niet meer toe. De angst was verdwenen, de reden om bang te zijn, er was niets meer om bang voor te zijn, dus kon geen enkele ziekte me kwaad doen. Ik had geen behoefte mezelf te laten onderzoeken, vond ik niet belangrijk. Bovendien was ik gewend dat mn hart bonkte, dat deed-ie al een tijdje, ik wist niet anders. t Was daar, t hoorde daar & als ik van die emoties nog wat extra bonken te voelen kreeg, dan zou dat er ook wel bijhoren. Niets anders gewend. Dan kan je aan me vragen: wanneer heb je die kloppingen dan? Dan zeg ik, dat weet ik eigenlijk niet, dat zit er altijd, t hoort daar, t hoort bij mn ziekte & ik haal t alleen weg als ik er niet aan denk. Ik denk er niet aan ook omdat mn broer dood is. Mn broer heeft een deur open gezet & mn angst is er per ongeluk doorheen gelopen. t Zal wel een reactie zijn geweest, een manier om mezelf te beschermen, zodat ik weer overzicht kreeg, zodat ik mn rug kon rechten.
t Was niet alleen de cardioloog. Ook de zuster die de afspraken met me moest regelen zat met open mond te luisteren. Ze zeiden niets. Ze keken me aan. Ze slorpten mn verhaal op, mn angst die weg was, mn rechte rug aanschouwden ze, mn laconieke houding, enkel van ene been steunend op de knie van t andere been, lichtelijk gebaren met mn rechterhand, een open hand, open houding ook, ik was toegankelijk, zo vertelde ik, ontvankelijk, mij kon alles overkomen.
& Toen ik uitgepraat was, pakte die ene van de afspraken de pen ter hand, schoof t toetsenbord naar zich toe & zei: Een donderdag, schikt dat?
t Zijn nu de muizen weer, t worden de muizen weer, die langzaam uit hun hol gekropen raken. De slakken, die straks in de lente slijmerig op zout zitten te wachten, op hun doofpot, zodat ze er dan even niet meer zijn. De legioenenschare spinnendochters, die uit t nest hun moeders draad volgen naar oorden waarvandaan ze me straks onverwachts kunnen aanvallen (ik heb t gezien, ik heb dit beeld ooit gezien). t Is ook de koe, die zich niets aantrekt van mn wandelpad, van de weg die ik moet gaan, die zich nieuwsgierig, onwetend, barricadeert, mn weg stopt, mn angst binnenhaalt.
Met angst is t leven ook zoveel mooier.
Ik zie alle dingen weer die spelen in Zijperspace.
Gepost om 10:23 uur door Ton | Geen reacties
14
Maart 2006
Viagra dosage
Ik kon meteen doorlopen.
Terwijl ik juist een boek had meegenomen. Dezelfde als de dag ervoor. In de hoop dat ik weer een aantal blz kon vorderen.
Einde van de gang, wees de verpleegster in t groen.
De enige groene. Iedereen die me te woord had gestaan was wit; zij groen.
Ik had wel enkele andere groenen voorbij zien komen, maar die gleden voorbij aan wachtkamers, schoven vreemde deuren door, verdwenen om duistere hoeken.
Maar t geeft wel vertrouwen. Een groene uitzondering geeft meer autoriteit. Dus liep ik gedwee naar t einde van de gang.
Een man vroeg om raad, daar aan t einde van de gang. Een andere verpleegster, deze in t wit, stond m te woord. De verpleegster die ik al kende.
Vaste klant.
Hoewel ze gister gezegd had: Ik kom niet meer zoveel bij jullie. Ben verhuisd.
Oh? Je woont niet meer op die woonboot?
Nee, Ilpendam nu.
Ik heb nog een belangstellende vraag gesteld over of dat betaalbaar was. Ja, grapte haar collega, als je een woonboot verkoopt, dan heb je opeens wel geld.
Daarna kon ik beginnen met trappen. & Zij keken toe hoe ik fietste, af & toe de bloeddrukmeter om mn arm oppompend of de tred verzwarend.
240 Watt, constateerden ze, das best wel goed.
Dat heb ik vanochtend ook al tegen de cardioloog beneden gezegd, maar die wilde niet geloven dat ik zonder sport best een goede conditie had.
Ja, wij zeggen altijd dat elke dag fietsen vaak nog beter is dan gewichten heffen op een sportschool.
Ik liet de bloeddrukmeter vervolgens van mn biceps afhalen. Daar was ruimte genoeg voor geweest, ik was immers geen sportschoolman.
& Ondanks dat wilde ik toch meehelpen. Ik bewoog mn arm mee met haar pogingen de bloedrukmeter te verwijderen.
Nee, zo gaat t niet, zei de verpleegster. Je kunt m beter stil houden.
Ik wist niet of ik t moest zeggen, maar ik zei t toch: Ik probeer elk lichamelijk contact zorgvuldig te ontwijken.
Want ik had t wel gevoeld. Ik probeerde t te negeren, maar bij t om mn arm heen draaien was t toch gebeurd. Ik snapte niet dat zon verpleegster dat niet voelde.
Maar nu ik t gezegd had, was duidelijk geworden dat ik er wel van wist, van die aanraking. & Nu wist ik dat zij t wist dankzij mij. Dat maakte t eigenlijk gênant. Soms raken woorden meer dan handen kunnen.
Ze had gedaan of er niets gebeurd was & had haar mond gehouden.
Hier is een handdoek. & Er staat een wasbak. Aan de andere kant kun je er weer uit, waren haar instructies.
Mn vaste klant zou me nu verder helpen. Ze had de man er op uit gestuurd & keek me aan.
Ah, jij komt je kastje inleveren.
Ben ik weer bij jou? vroeg ik.
Ja, ik zit al uren op je te wachten.
Ben ik dan te laat?
Ze lachte. & Nam me mee t kamertje in.
Ontbloot je bovenlijf maar, zei ze terwijl ze haar spullen weglegde op t bureau.
Daar was ik al aan begonnen, reageerde ik.
t Was me al zo vele malen gevraagd dat ik bij t betreden van weer een volgende kamer t als vanzelf wel kon bevroeden.
Ze keerde zich om, greep om mn middel.
Was t een beetje te doen? vroeg ze. Niet te veel last?
Nee, ik had nergens last van.
Ze maakte de riem los. Ontkoppelde t snoertje van t kastje. Kastje uit t beschermend zakje. Een snelle blik of alles gefunctioneerd had. Vervolgens legde ze t kastje met de gegevens opzij.
Ik spreidde mn armen. Ze moest er bij kunnen. Nadat ze de snoertjes van mn borst verwijderd had, begon ze met haar nagels aan de plakkertjes te pulken. Ze rukte ze los.
Heerlijk om gratis onthaard te worden door de verpleegster, zei ik.
Dat zal best een lekker gevoel voor jullie mannen zijn, lachte ze met me mee.
Ken je die film van die man die van zn vrienden een ontharingsbeurt van een oosterse dame krijgt aangeboden?
Ik keek vluchtig naar beneden & was blij dat ik niet zon man was.
Die man had hele bossen haar op zn borst. Halverwege de behandeling hield-ie t niet meer vol.
Hoe heet die film?
Dat weet ik niet meer.
Een laatste ruk & ik wist dat ik weer normaal was.
Misschien altijd wel geweest in Zijperspace.
Terwijl ik juist een boek had meegenomen. Dezelfde als de dag ervoor. In de hoop dat ik weer een aantal blz kon vorderen.
Einde van de gang, wees de verpleegster in t groen.
De enige groene. Iedereen die me te woord had gestaan was wit; zij groen.
Ik had wel enkele andere groenen voorbij zien komen, maar die gleden voorbij aan wachtkamers, schoven vreemde deuren door, verdwenen om duistere hoeken.
Maar t geeft wel vertrouwen. Een groene uitzondering geeft meer autoriteit. Dus liep ik gedwee naar t einde van de gang.
Een man vroeg om raad, daar aan t einde van de gang. Een andere verpleegster, deze in t wit, stond m te woord. De verpleegster die ik al kende.
Vaste klant.
Hoewel ze gister gezegd had: Ik kom niet meer zoveel bij jullie. Ben verhuisd.
Oh? Je woont niet meer op die woonboot?
Nee, Ilpendam nu.
Ik heb nog een belangstellende vraag gesteld over of dat betaalbaar was. Ja, grapte haar collega, als je een woonboot verkoopt, dan heb je opeens wel geld.
Daarna kon ik beginnen met trappen. & Zij keken toe hoe ik fietste, af & toe de bloeddrukmeter om mn arm oppompend of de tred verzwarend.
240 Watt, constateerden ze, das best wel goed.
Dat heb ik vanochtend ook al tegen de cardioloog beneden gezegd, maar die wilde niet geloven dat ik zonder sport best een goede conditie had.
Ja, wij zeggen altijd dat elke dag fietsen vaak nog beter is dan gewichten heffen op een sportschool.
Ik liet de bloeddrukmeter vervolgens van mn biceps afhalen. Daar was ruimte genoeg voor geweest, ik was immers geen sportschoolman.
& Ondanks dat wilde ik toch meehelpen. Ik bewoog mn arm mee met haar pogingen de bloedrukmeter te verwijderen.
Nee, zo gaat t niet, zei de verpleegster. Je kunt m beter stil houden.
Ik wist niet of ik t moest zeggen, maar ik zei t toch: Ik probeer elk lichamelijk contact zorgvuldig te ontwijken.
Want ik had t wel gevoeld. Ik probeerde t te negeren, maar bij t om mn arm heen draaien was t toch gebeurd. Ik snapte niet dat zon verpleegster dat niet voelde.
Maar nu ik t gezegd had, was duidelijk geworden dat ik er wel van wist, van die aanraking. & Nu wist ik dat zij t wist dankzij mij. Dat maakte t eigenlijk gênant. Soms raken woorden meer dan handen kunnen.
Ze had gedaan of er niets gebeurd was & had haar mond gehouden.
Hier is een handdoek. & Er staat een wasbak. Aan de andere kant kun je er weer uit, waren haar instructies.
Mn vaste klant zou me nu verder helpen. Ze had de man er op uit gestuurd & keek me aan.
Ah, jij komt je kastje inleveren.
Ben ik weer bij jou? vroeg ik.
Ja, ik zit al uren op je te wachten.
Ben ik dan te laat?
Ze lachte. & Nam me mee t kamertje in.
Ontbloot je bovenlijf maar, zei ze terwijl ze haar spullen weglegde op t bureau.
Daar was ik al aan begonnen, reageerde ik.
t Was me al zo vele malen gevraagd dat ik bij t betreden van weer een volgende kamer t als vanzelf wel kon bevroeden.
Ze keerde zich om, greep om mn middel.
Was t een beetje te doen? vroeg ze. Niet te veel last?
Nee, ik had nergens last van.
Ze maakte de riem los. Ontkoppelde t snoertje van t kastje. Kastje uit t beschermend zakje. Een snelle blik of alles gefunctioneerd had. Vervolgens legde ze t kastje met de gegevens opzij.
Ik spreidde mn armen. Ze moest er bij kunnen. Nadat ze de snoertjes van mn borst verwijderd had, begon ze met haar nagels aan de plakkertjes te pulken. Ze rukte ze los.
Heerlijk om gratis onthaard te worden door de verpleegster, zei ik.
Dat zal best een lekker gevoel voor jullie mannen zijn, lachte ze met me mee.
Ken je die film van die man die van zn vrienden een ontharingsbeurt van een oosterse dame krijgt aangeboden?
Ik keek vluchtig naar beneden & was blij dat ik niet zon man was.
Die man had hele bossen haar op zn borst. Halverwege de behandeling hield-ie t niet meer vol.
Hoe heet die film?
Dat weet ik niet meer.
Een laatste ruk & ik wist dat ik weer normaal was.
Misschien altijd wel geweest in Zijperspace.
Gepost om 16:49 uur door Ton | Geen reacties
13
Maart 2006
Viagra dosage
Ik beloof beterschap.
Afgelopen week stond elke vrije minuut (& ik had vele extra vrije minuten ervoor gereserveerd) in t teken van de Dutch Bloggies. t Vrat tijd. Met veel genoegen overigens.
& Ook vandaag nog.
Hoewel ik vandaag vooral bezig was met mn hart. Daarover later meer. Ik moet nog even wennen aan die plakkertjes op mn borst & t kastje dat aan mn heup hangt. Weet nog niet welk verhaal dat op zal leveren.
Ben je geschrokken? vraagt Theo daarnet nog over de telefoon.
Nee, ik ben niet geschrokken, zei ik.
Dat is omdat ik niet zo goed schrikken meer kan. Dat komt wel weer. Maar dat zorgt er wel voor dat ik er langer over doe om te beseffen.
Vandaar. Dat t misschien wat lang duurt voordat ik mn verhaal af heb. Mn verhalen. Ze zwerven daar ergens van binnen rond (ik ben ondertussen bovendien bang dat ze van t zwerven de weg naar buiten kwijt zijn, maar dit terzijde) & wachten tot ze verzameld worden tot een juist geheel.
Ik ben me dus eigenlijk aan t voorbereiden. Morgen wordt een dag. Overmorgen misschien ook wel. Dan komt er weer wat.
Dan wordt Zijperspace weer Zijperspace, u weet wel hoe, of juist niet, maar juist daarom komt u dan.
Afgelopen week stond elke vrije minuut (& ik had vele extra vrije minuten ervoor gereserveerd) in t teken van de Dutch Bloggies. t Vrat tijd. Met veel genoegen overigens.
& Ook vandaag nog.
Hoewel ik vandaag vooral bezig was met mn hart. Daarover later meer. Ik moet nog even wennen aan die plakkertjes op mn borst & t kastje dat aan mn heup hangt. Weet nog niet welk verhaal dat op zal leveren.
Ben je geschrokken? vraagt Theo daarnet nog over de telefoon.
Nee, ik ben niet geschrokken, zei ik.
Dat is omdat ik niet zo goed schrikken meer kan. Dat komt wel weer. Maar dat zorgt er wel voor dat ik er langer over doe om te beseffen.
Vandaar. Dat t misschien wat lang duurt voordat ik mn verhaal af heb. Mn verhalen. Ze zwerven daar ergens van binnen rond (ik ben ondertussen bovendien bang dat ze van t zwerven de weg naar buiten kwijt zijn, maar dit terzijde) & wachten tot ze verzameld worden tot een juist geheel.
Ik ben me dus eigenlijk aan t voorbereiden. Morgen wordt een dag. Overmorgen misschien ook wel. Dan komt er weer wat.
Dan wordt Zijperspace weer Zijperspace, u weet wel hoe, of juist niet, maar juist daarom komt u dan.
Gepost om 21:57 uur door Ton | Geen reacties
06
Maart 2006
Viagra dosage
Al enkele mensen hebben 't opgemerkt, m'n reactieding staat uit. Dat is omdat ik tijdens m'n verblijf in België afgelopen weekend behoorlijk lastig gevallen ben door commentspammers. Die vullen je reactieding met links naar commerciële goksites of geslachtsvergrotingen. Nee, ik moet 't niet interessanter maken dan 't is: 't gaat vooral om pokeren.
Dus tot ik een oplossing heb voor die grote overlast, ik moest 2000 berichten verwijderen, ben daar eigenlijk nog druk mee bezig, totdat ik de zogenaamde 'silly question'-formule op Zijperspace heb geïnstalleerd, is 't niet mogelijk rechtstreeks via Zijperspace op m'n stukken te reageren. Als je echter 'ton' voor zijperspace.nl zet & daarbij ook nog 'ns gebruik maakt van 't '@'-teken, dan is 't altijd mogelijk mij een meeltje te sturen.
Komt 't volgende probleem om de hoek kijken: ik heb 't naar alle waarschijnlijkheid de komende week verschrikkelijk druk. De uitreiking van de Dutch Bloggies is nakende, ik zal veel energie & aandacht in de organisatie daarvan moeten stoppen.
't Zou dus kunnen zijn dat ik de komende week geen tijd heb om teksten voor Zijperspace te schrijven. Ik hoop dat men mij dit niet euvel duidt.
Met vriendelijke groeten uit Zijperspace.
Update: 't Lijkt nu misschien alsof er wel een reactie op Zijperspace geplaatst kan worden, maar dit is niet 't geval, zoals doorklikken op 'Poneer hier uw visie' zal doen blijken. De methode die ik nu gebruikt heb (ik had 't natuurlijk veel eerder moeten doen, maar ja, de titel is niet voor niets 'druk') zorgt ervoor dat niemand meer bij de comments kan, ook niet via een vuil trucje. Dat is wel zo rustig, want vandaag heb ik ook weer meer dan 150 stuks commentspam binnengekregen.
Het staat vanzelfsprekend iedereen vrij om via bovengenoemde weg met mij in contact te treden. Verwacht daarbij echter niet dat ik op zeer korte termijn zal reageren. Ook dat heb ik hierboven proberen uit te leggen.
Dus tot ik een oplossing heb voor die grote overlast, ik moest 2000 berichten verwijderen, ben daar eigenlijk nog druk mee bezig, totdat ik de zogenaamde 'silly question'-formule op Zijperspace heb geïnstalleerd, is 't niet mogelijk rechtstreeks via Zijperspace op m'n stukken te reageren. Als je echter 'ton' voor zijperspace.nl zet & daarbij ook nog 'ns gebruik maakt van 't '@'-teken, dan is 't altijd mogelijk mij een meeltje te sturen.
Komt 't volgende probleem om de hoek kijken: ik heb 't naar alle waarschijnlijkheid de komende week verschrikkelijk druk. De uitreiking van de Dutch Bloggies is nakende, ik zal veel energie & aandacht in de organisatie daarvan moeten stoppen.
't Zou dus kunnen zijn dat ik de komende week geen tijd heb om teksten voor Zijperspace te schrijven. Ik hoop dat men mij dit niet euvel duidt.
Met vriendelijke groeten uit Zijperspace.
Update: 't Lijkt nu misschien alsof er wel een reactie op Zijperspace geplaatst kan worden, maar dit is niet 't geval, zoals doorklikken op 'Poneer hier uw visie' zal doen blijken. De methode die ik nu gebruikt heb (ik had 't natuurlijk veel eerder moeten doen, maar ja, de titel is niet voor niets 'druk') zorgt ervoor dat niemand meer bij de comments kan, ook niet via een vuil trucje. Dat is wel zo rustig, want vandaag heb ik ook weer meer dan 150 stuks commentspam binnengekregen.
Het staat vanzelfsprekend iedereen vrij om via bovengenoemde weg met mij in contact te treden. Verwacht daarbij echter niet dat ik op zeer korte termijn zal reageren. Ook dat heb ik hierboven proberen uit te leggen.
Gepost om 12:13 uur door Ton | Geen reacties
03
Maart 2006
Viagra dosage
Na lang wachten krijg ik contact.
Goedendag, met Poli-cardio, met Sylvia, heeft u misschien een moment?
Ik probeer alles te onthouden. De haast die ze heeft dit uit te spreken, de druk die ze aan de andere kant van de telefoon lijkt te voelen, t amsterdamse in haar stem, de info.
Poli-cardio. Zo moet je t dus noemen. Onder elkaar noemen de verpleegsters t vast PC.
& Ik schakel over op een toezegging: Ja hoor, ik wacht.
Muziekje. Dat heb je dan verdiend, wachtend, met de oor aan de hoorn, een geduldigheidstoontje.
Waarop t geduldigheidstoontje evengoed plots wordt onderbroken door de amsterdamse Sylvia: Bedankt voor t wachten.
Ze klinkt nog steeds gehaast.
Waarmee kan ik u helpen?
Ik wil een pantalon op maat, bedenk ik me, maar stop t weg in een nooitmeervindbaarhoekje in mn hoofd.
Ja, begin ik.
Altijd ja. Ja opent deuren. Ja ruimt twijfel op. Ja is daar waar de lege zin inhoud moet gaan krijgen.
Ja, begin ik dus, ik heb een doorverwijzing van mn huisarts. Even kijken, hoe zegt-ie dat? Een doorverwijzing voor een cardiologische screening.
Ja, zegt Sylvia.
Zie je, denk ik, ja.
maar wat voor screening moet dat zijn?
O, mmm, dat weet ik niet. De huisarts heeft dit opgeschreven. Ik weet niet wat de mogelijkheden zijn.
Ja, ziet u, ik moet weten waar t voor moet dienen, zegt Sylvia.
Ja, dat snap ik, mompel ik.
Ik neem t papier van de doorverwijzing nog ns door. Hij heeft t over mn broer die door hartstilstand is komen te overlijden.
Kijk, zeg ik, Sylvia in vertrouwen nemend, wat zachter in stem, zodat ik de lading niet te hard kan laten vallen, mn broer is nl overleden.
Oh? klinkt Saskia, met vlug er achteraan: Gecondoleerd.
Even stil. Even allebei adem halen. Ik om te bedenken wat hier op moet volgen, na deze ontboezeming, alsof Sylvia een kijkje in mn dagboek heeft mogen nemen, Sylvia misschien vanwege t ademhalen zelf.
Hoe oud was hij? vraagt Sylvia.
42, antwoord ik. 1 Jaar ouder.
Ik heb eindelijk de juiste volgorde te pakken. Dat ik daar zo lang over heb moeten doen.
Oh, wat erg, klinkt Sylvia geschokt.
Ik zie mn huisarts weer, met zn handen voor zn gezicht, na dezelfde mededeling.
Verdomme, ik voel te weinig. Ik voel te weinig. Ik repeteergeweer gedachtes door mn hoofd.
Ik zeg, ik zeg: Een hartstilstand. Heel plots.
& Was-ie voor de rest gezond?
Ja, er was niets met m.
God zeg.
Ik weet zeker, ik weet t zeker, dat ze god zeg zegt. Geen goed. Nee, zeker geen goed.
Hoe durf ik te denken, denk ik.
& Hoe krijg ik t, hoe heeft Carel t voor elkaar gekregen dat mensen, mensen, mensen, schrikken als ik ze korte zinnetjes vertel? Droog, zonder opsmuk, geen aankleding.
Dan moeten we de uitgebreide aanpak maar doen, zegt Sylvia ondertussen, ter zake komend. Op korte termijn.
Ik vind t goed, ik vind alles goed, ik laat t allemaal maar naar me toekomen.
We tikken herhalend, onontkoombaar door in Zijperspace.
Goedendag, met Poli-cardio, met Sylvia, heeft u misschien een moment?
Ik probeer alles te onthouden. De haast die ze heeft dit uit te spreken, de druk die ze aan de andere kant van de telefoon lijkt te voelen, t amsterdamse in haar stem, de info.
Poli-cardio. Zo moet je t dus noemen. Onder elkaar noemen de verpleegsters t vast PC.
& Ik schakel over op een toezegging: Ja hoor, ik wacht.
Muziekje. Dat heb je dan verdiend, wachtend, met de oor aan de hoorn, een geduldigheidstoontje.
Waarop t geduldigheidstoontje evengoed plots wordt onderbroken door de amsterdamse Sylvia: Bedankt voor t wachten.
Ze klinkt nog steeds gehaast.
Waarmee kan ik u helpen?
Ik wil een pantalon op maat, bedenk ik me, maar stop t weg in een nooitmeervindbaarhoekje in mn hoofd.
Ja, begin ik.
Altijd ja. Ja opent deuren. Ja ruimt twijfel op. Ja is daar waar de lege zin inhoud moet gaan krijgen.
Ja, begin ik dus, ik heb een doorverwijzing van mn huisarts. Even kijken, hoe zegt-ie dat? Een doorverwijzing voor een cardiologische screening.
Ja, zegt Sylvia.
Zie je, denk ik, ja.
maar wat voor screening moet dat zijn?
O, mmm, dat weet ik niet. De huisarts heeft dit opgeschreven. Ik weet niet wat de mogelijkheden zijn.
Ja, ziet u, ik moet weten waar t voor moet dienen, zegt Sylvia.
Ja, dat snap ik, mompel ik.
Ik neem t papier van de doorverwijzing nog ns door. Hij heeft t over mn broer die door hartstilstand is komen te overlijden.
Kijk, zeg ik, Sylvia in vertrouwen nemend, wat zachter in stem, zodat ik de lading niet te hard kan laten vallen, mn broer is nl overleden.
Oh? klinkt Saskia, met vlug er achteraan: Gecondoleerd.
Even stil. Even allebei adem halen. Ik om te bedenken wat hier op moet volgen, na deze ontboezeming, alsof Sylvia een kijkje in mn dagboek heeft mogen nemen, Sylvia misschien vanwege t ademhalen zelf.
Hoe oud was hij? vraagt Sylvia.
42, antwoord ik. 1 Jaar ouder.
Ik heb eindelijk de juiste volgorde te pakken. Dat ik daar zo lang over heb moeten doen.
Oh, wat erg, klinkt Sylvia geschokt.
Ik zie mn huisarts weer, met zn handen voor zn gezicht, na dezelfde mededeling.
Verdomme, ik voel te weinig. Ik voel te weinig. Ik repeteergeweer gedachtes door mn hoofd.
Ik zeg, ik zeg: Een hartstilstand. Heel plots.
& Was-ie voor de rest gezond?
Ja, er was niets met m.
God zeg.
Ik weet zeker, ik weet t zeker, dat ze god zeg zegt. Geen goed. Nee, zeker geen goed.
Hoe durf ik te denken, denk ik.
& Hoe krijg ik t, hoe heeft Carel t voor elkaar gekregen dat mensen, mensen, mensen, schrikken als ik ze korte zinnetjes vertel? Droog, zonder opsmuk, geen aankleding.
Dan moeten we de uitgebreide aanpak maar doen, zegt Sylvia ondertussen, ter zake komend. Op korte termijn.
Ik vind t goed, ik vind alles goed, ik laat t allemaal maar naar me toekomen.
We tikken herhalend, onontkoombaar door in Zijperspace.
Gepost om 11:35 uur door Ton | Drie reacties
01
Maart 2006
Viagra dosage
Ik zeg, ik zeg: Maar dat was natuurlijk niet waar ik voor kwam.
Ik lach. Een bemoedigende lach, een laconieke lach, een lach van understatement.
De huisarts heft zn hoofd weer op. Weg van t scherm, weg van zn aantekeningen.
Ik zeg, ik zeg: Mn broer
Ik corrigeer: 1 Van mn broers is overleden .
t Gezicht van de huisarts veranderd naar geschokt. Ik wist niet dat ik zoveel invloed had.
enkele weken geleden, vul ik aan.
Ik praat veel in zinnen die nog moeten komen, die nog aangevuld dienen te worden. Al naar gelang de gelegenheid die zich aandoet.
Hoe oud . zegt de huisarts in een aanstormende vraag nadat-ie gecondoleerd heeft gemompeld.
Een jaar ouder, antwoord ik alvast.
Alweer een jaar ouder, betrap ik mezelf. Altijd weer die emotie in feiten leggen. Onweerlegbare feiten, onweerlegbare emotie.
42, voeg ik daarom maar toe.
Maar nu weet-ie tenminste hoe de verhoudingen zijn. Waren.
Ik zeg, ik zeg: Hartstilstand.
Dat moet ik op een andere vraag geantwoord hebben.
De huisarts houdt zn gezicht met beide handen vast. Gevouwen, de punten van de langste vingers raken elkaar vlak boven de neus aan. Met zn ogen kan hij me er nog maar net tussendoor zien. Ik zie zijn ogen in ieder geval ternauwernood.
Nee, niet in de familie, zeg ik, zeg ik, niet dat ik weet.
Ik vertel, tel mn broers: Ik heb er nog 4. Zij hebben zich laten onderzoeken. Er was er 1 jarig afgelopen weekend. Toen vertelden ze dat.
Gezeten om de tafel. Hangend voorover, zodat we konden horen.
De handen gaan los. Hij pakt t vak van huisarts weer op. Over zwak hart, cholesterol, over erfelijkheid, allemaal in korte samenvatting. Duidelijk & pakkend.
Ik was er niet zo ongerust over, vertel, tel ik, tel mn dagen, tel de tijd dat er woorden komen, tel de tellen voordat de huisarts van houding verandert ik ben nog niet eerder zo laconiek over mn gezondheid geweest. Misschien ook een manier van verwerken.
Ja, dat kan een reactie zijn, denkt-ie met me mee. Maar t kan geen kwaad .
Mn vriendin vond ook dat ik t moest doen.
je te laten onderzoeken.
Dus doe ik t maar.
Dus schrijft-ie, hij schrijft & vertelt over kijken naar 't hart.
We tikken verder in Zijperspace.
Ik lach. Een bemoedigende lach, een laconieke lach, een lach van understatement.
De huisarts heft zn hoofd weer op. Weg van t scherm, weg van zn aantekeningen.
Ik zeg, ik zeg: Mn broer
Ik corrigeer: 1 Van mn broers is overleden .
t Gezicht van de huisarts veranderd naar geschokt. Ik wist niet dat ik zoveel invloed had.
enkele weken geleden, vul ik aan.
Ik praat veel in zinnen die nog moeten komen, die nog aangevuld dienen te worden. Al naar gelang de gelegenheid die zich aandoet.
Hoe oud . zegt de huisarts in een aanstormende vraag nadat-ie gecondoleerd heeft gemompeld.
Een jaar ouder, antwoord ik alvast.
Alweer een jaar ouder, betrap ik mezelf. Altijd weer die emotie in feiten leggen. Onweerlegbare feiten, onweerlegbare emotie.
42, voeg ik daarom maar toe.
Maar nu weet-ie tenminste hoe de verhoudingen zijn. Waren.
Ik zeg, ik zeg: Hartstilstand.
Dat moet ik op een andere vraag geantwoord hebben.
De huisarts houdt zn gezicht met beide handen vast. Gevouwen, de punten van de langste vingers raken elkaar vlak boven de neus aan. Met zn ogen kan hij me er nog maar net tussendoor zien. Ik zie zijn ogen in ieder geval ternauwernood.
Nee, niet in de familie, zeg ik, zeg ik, niet dat ik weet.
Ik vertel, tel mn broers: Ik heb er nog 4. Zij hebben zich laten onderzoeken. Er was er 1 jarig afgelopen weekend. Toen vertelden ze dat.
Gezeten om de tafel. Hangend voorover, zodat we konden horen.
De handen gaan los. Hij pakt t vak van huisarts weer op. Over zwak hart, cholesterol, over erfelijkheid, allemaal in korte samenvatting. Duidelijk & pakkend.
Ik was er niet zo ongerust over, vertel, tel ik, tel mn dagen, tel de tijd dat er woorden komen, tel de tellen voordat de huisarts van houding verandert ik ben nog niet eerder zo laconiek over mn gezondheid geweest. Misschien ook een manier van verwerken.
Ja, dat kan een reactie zijn, denkt-ie met me mee. Maar t kan geen kwaad .
Mn vriendin vond ook dat ik t moest doen.
je te laten onderzoeken.
Dus doe ik t maar.
Dus schrijft-ie, hij schrijft & vertelt over kijken naar 't hart.
We tikken verder in Zijperspace.
Gepost om 15:32 uur door Ton | Geen reacties